جاویدنام شایان آزادی

با فراخوان اعتراضات سراسری برای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ از طرف شاهزاده رضا پهلوی، خیابان‌های کرج، به‌ویژه گوهردشت، از نخستین ساعات شامگاه مملو از جمعیتی شد که برای اعتراض به خیابان آمده بودند. نیروهای جمهوری اسلامی با شلیک گلوله‌های جنگی به استقبال معترضان رفتند؛ شبی که در کرج به کشته شدن شمار زیادی از شهروندان انجامید و نام‌های بسیاری را به فهرست جان‌باختگان این شهر افزود. شایان آزادی یکی از آن‌ها بود. شایان آزادی، متولد ۶ اردیبهشت ۱۳۷۴، اهل کرج بود و یک خواهر کوچک‌تر داشت. زندگی او نیز مانند بسیاری از هم‌نسلانش، در کنار خانواده و میان آرزوهای ناتمام جریان داشت؛ خانواده‌ای که پس از جان‌باختنش، هربار به شکلی متفاوت تلاش کردند پیوندشان را با او زنده نگه دارند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، شایان در خیابان هشتم گوهردشت، هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. چهار گلوله به بدنش اصابت کرد؛ دو گلوله به قلب، یک گلوله به پهلو و یک گلوله به نخاع. خانواده‌اش روزهای دشواری را برای تحویل گرفتن پیکرش پشت سر گذاشتند تا سرانجام توانستند او را در ۲۳ دی‌ ۱۴۰۴، در روستایی نزدیک آتشگاه به خاک بسپارند. شایان در کنار سعید پناهی، امیر، آرمین و امید تیموری‌راد، که آنان نیز در جریان همین اعتراضات جان باخته بودند، آرام گرفت. چند روز پس از خاک‌سپاری، پدر، مادر و خواهر شایان دوباره بر مزارش رفتند. بخشی از خاک مزار را کنار زدند و تکه‌هایی از موی خود را، همراه نامه‌ای که برای شایان نوشته بودند، زیر خاک گذاشتند. این وداع، آیینی شخصی برای خانواده‌ای بود که می‌خواستند حتی پس از مرگ نیز بخشی از وجودشان را کنار او بگذارند؛ تا شاید شایان، آن‌گونه که خود احساس می‌کردند، در آرامگاهش تنها نباشد. سه‌شنبه ۲۸ بهمن‌ ۱۴۰۴، مراسم چهلم شایان با حضور خانواده، نزدیکان و جمعی از مردم برگزار شد. در میان نوای سنج و دمام و کبوترهایی که به آسمان رها شدند، مادرش در حالی که کبوتری در دست داشت، از فرزندش یاد کرد و گفت: «پسرم، منو سرفراز کرد. شایان قهرمان بود. شایان آزادی برای آزادی وطنش جان‌فدا شد.» پس از آن حاضران شعار دادند: «این گلِ پرپر شده، هدیه به میهن شده.» خانواده شایان در سالروز تولدش نیز دوباره بر مزار او گرد آمدند. کیکی بزرگ با تصویر شایان روی مزار او گذاشتند و خواهرش رقص چاقو اجرا کرد؛ صحنه‌ای که شادی رسم را با اندوه فقدان درهم آمیخته بود. از آن روز تاکنون، مزار شایان بارها با گل، شمع، نامه و کیک تولد آراسته شده است؛ نشانه‌هایی از دل‌تنگی خانواده و دوستانی که هنوز راه‌شان به همان مزار ختم می‌شود.