جاویدنام نادر کریمی

یک شب پیش از مرگش، به اطرافیانش هشدار می‌داد که به خیابان نروند؛ می‌گفت خطر جدی است و ممکن است اتفاق بدی بیفتد. کمتر از بیست‌وچهار ساعت بعد، همان مردی که دیگران را از خطر برحذر می‌داشت، هنگام عبور از همایون‌شهر اصفهان ناخواسته در میانه همان خشونت قرار گرفت. نادر کریمی، مردی سی‌وشش‌ساله، پدر سه پسر و میوه‌فروش خوش‌نام محل، برای کمک به دیگران قدم پیش گذاشت، اما با اصابت گلوله جنگی جان خود را از دست داد. نادر با همان درآمد اندک، نان‌آور خانواده بود و زندگی ساده‌ای داشت، اما هر کس او را می‌شناخت، از روحیه فداکارانه‌اش یاد می‌کرد. اگر کسی به کمک نیاز داشت، خودش را کنار نمی‌کشید. همین خصلت باعث شد آخرین حضورش در خیابان نیز نه از سر ماجراجویی، بلکه با انگیزه کمک به دیگران باشد. در ماه‌های پایانی زندگی، دگرگونی عمیقی در وجودش شکل گرفته بود. دل‌بستگی‌اش به کربلا هر روز بیشتر می‌شد و آرزو داشت روزی همه زندگی‌اش را رها کند و همان‌جا ساکن شود. اطرافیانش می‌گفتند روح نادر، پیش از آنکه جسمش از این دنیا برود، راهی کربلا شده بود. خانواده تا حدود ساعت سه بامداد از سرنوشت او بی‌خبر بودند و همان زمان بود که خبر جان‌باختنش را شنیدند. با رفتن او، نه‌تنها یک همسر و پدر، بلکه پناه یک خانواده از میان رفت. همسرش هنوز با همان اندوه روزهای نخست زندگی می‌کند و سه پسر دوازده، نه و شش‌ساله‌اش همچنان جای خالی پدری را حس می‌کنند که خط قرمز زندگی‌شان بود. در مراسم خاک‌سپاری، پسر بزرگ خانواده چنان در شوک فرو رفت که حتی توان گریه کردن نداشت. امروز، بزرگ‌ترین دلخوشی فرزندان نادر این است که نام پدرشان فراموش نشود؛ نام مردی که همه او را به فداکاری می‌شناختند و در حالی جان باخت که برای نجات دیگران قدم برداشته بود.