جاویدنام میلاد میانه خواه منفردی

جاویدنام میلاد میانه‌خواه منفردی، جوان ۲۹ ساله‌ی گیلک، متولد ۱۳۷۵ و اهل بندرانزلی بود. او از بازیکنان سابق تیم‌های پایه‌ی باشگاه ملوان بندرانزلی به‌شمار می‌رفت و به‌تازگی نیز در رشته‌ی کشتی‌رانی پذیرفته شده بود. میلاد در کنار فعالیت‌های ورزشی، به حرفه‌ی کناف‌کاری نیز مشغول بود؛ جوانی سرشار از شور زندگی، عشق و مهربانی. این قهرمانِ میهن، در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با خیزشِ اعتراضی مردم و انقلاب شیر و خورشید، که در پی فراخوان رضا پهلوی شکل گرفت، در محله‌ی غازیان بندرانزلی حضور داشت. حوالی ساعت ۹ شب، حکومت برق و اینترنت را قطع کرد و نیروهای مزدورش، بر روی مردم آتش گشودند، گروهی از سرکوبگران نیز به ضرب و جرح معترضان پرداختند. در این میان، میلاد هنگام تلاش برای دور شدن از محل درگیری، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت و گلوله‌ای از پشت به ناحیه‌ی قلب او اصابت کرد. پس از اصابت گلوله، اطرافیانش او را ابتدا به خانه‌ای در نزدیکی محل حادثه منتقل کردند تا از خطر بازداشت و برخورد نیروهای امنیتی در امان بماند. سپس با تلاش بسیار، او را به یک کلینیک در همان حوالی رساندند، اما شدت خون‌ریزی به حدی بود که میلاد در همان‌جا جان باخت. گفته می‌شود در آن شب، محدودیت‌هایی برای پذیرش مجروحان اعمال شده بود و حتی برای جلوگیری از دزدیدنِ پیکر، او را برای ساعاتی در بخش زایمان مخفی کردند. با حضور پدرش، پیکر او به سردخانه‌ی آرامستان بندرانزلی منتقل شد. عمه‌ی میلاد، مریم میانه‌خواه منفرد، که این جزئیات را به سازمان حقوق بشر ایران گزارش داده، در ادامه تأکید می‌کند: «نیروهای سپاه پاسداران و بسیج مسئول شلیک مستقیم به معترضان در منطقه‌ی غازیان بندرانزلی بوده‌اند. به گفته‌ی شاهدان محلی، تعداد کشته‌شدگان در آن روز بسیار زیاد بوده و حتی یک کودک نیز در میان قربانیان بوده است. شلیک‌ها به‌صورت پیوسته و با حجم بالا انجام می‌شد.» او درباره‌ی روند تحویل پیکر میلاد به خانواده‌اش می‌گوید: «در جریان تحویل جسد، خانواده‌ی میلاد با ممانعت و فشارهای امنیتی روبه‌رو شدند. مقامات پس از چهار روز، پیکر او را تنها با دریافت تعهد کتبی از خانواده، مبنی بر عدم برگزاری مراسم عمومی خاک‌سپاری، عدم تصویربرداری و رسانه‌ای نکردن موضوع، تحویل دادند. در مراسم خاک‌سپاری نیز نیروهای امنیتی مسلح حضور داشتند و خانواده حتی اجازه‌ی عزاداری آزادانه نداشتند. آنان همچنین مجبور شدند تعهد دهند که در آینده نیز مراسم ترحیمی برگزار نکنند.» خانم منفرد همچنین اشاره کرده است که مأموران جمهوری اسلامی قصد داشتند علت مرگ را «اُوردوز ناشی از مصرف مواد مخدر» اعلام کنند؛ اما مسئول ثبت، شرافتمندانه از این کار خودداری کرده و علت واقعی مرگ، یعنی اصابت گلوله، را ثبت کرده است. میلاد، چون صدها ورزشکار دیگر، به دست مزدوران جمهوری اسلامی کشته شد. پیکرش را چهار روز از خانواده‌ی داغ‌دارش دریغ کردند و حتی بی‌شرمانه کوشیدند جنایتِ بی‌رحمانه و بزدلانه‌یِ خود را با انگِ مصرف مواد مخدر پنهان کنند. اما همان گلوله‌ای که در تاریکی، کمرِ میلاد را شکافت و قلبش را نشانه رفت، خود گواهی است انکارناپذیر؛ نشانی از بیگانگی این حاکمیت با ریشه‌های ایرانی. چرا که در فرهنگ این سرزمین، شبیخون و زخم از پشت، همواره مایه‌ی خواری و شرمساری بوده است.