جاویدنام ابراهیم مصطفی‌پور ارمکی

ابراهیم مصطفی‌پور، اهل روستای ارمک از توابع بابل، متولد ۱۰ دی ۱۳۶۴ بود. او در چهل‌سالگی، در شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات با شلیک مستقیم گلوله جنگی جان خود را از دست داد. به گفته منابع محلی، گلوله به ناحیه شکم او اصابت کرد و همان‌جا به زندگی‌اش پایان داد. پیکر او یک روز بعد، ۱۹ دی‌ماه، در زادگاهش بابل به خاک سپرده شد. او سال‌ها با کار در یک مغازه لوازم‌التحریر اجاره‌ای با نام «الف‌با» زندگی خود را می‌گذراند. در نگاه خانواده و نزدیکانش، ابراهیم انسانی زحمتکش، دلسوز و آرام بود؛ کسی که زندگی‌اش را با کار ساده اما پیوسته ساخته بود و در میان اطرافیان به خوش‌نامی و مهربانی شناخته می‌شد. مرگ او برای خانواده، دوستان و مشتریان مغازه‌اش تنها یک خبر نبود؛ شوکی بود که به فضای محله و شهر کشیده شد. مغازه‌ای که سال‌ها محل رفت‌وآمد روزمره مردم بود، بعد از او دیگر فقط یک مغازه نبود؛ برای خیلی‌ها تبدیل شد به جایی که هر بار از کنارش رد می‌شوند، انگار چیزی در سکوتش جا مانده است. در روز خاک‌سپاری، فرزند ده‌ساله‌اش در کنار مزار پدر جمله‌ای گفت که بازتابی از عمق این فقدان بود؛ او با صدایی کودکانه اما سنگین از معنا، از بغضی گفت که سال‌ها بعد هم در حافظه اطرافیان خواهد ماند: این‌که شب‌ها زیر پتو گریه می‌کند تا مادرش ناراحت نشود. همین جمله کوتاه، تصویری از کودکی ساخت که تلاش می‌کند غمش را بی‌صدا نگه دارد. شاید سال‌ها بعد، خیلی‌ها ندانند مغازه کوچک «الف‌با» کجا بوده یا صاحبش چه شکلی می‌خندیده است؛ اما احتمالاً هنوز پسربچه‌ای را به یاد خواهند آورد که کنار مزار پدرش گفت شب‌ها زیر پتو گریه می‌کند تا مادرش ناراحت نشود. گاهی یک زندگی، نه با تاریخ تولد و مرگ، که با همین چند جمله کوتاه در حافظه یک ملت ماندگار می‌شود.