جاویدنام حنانه کیا

دختر ۲۳ ساله‌ی ایرانی، در جریان خیزش ۱۴۰۱ در شهر نوشهر، در خیابان ستارخان نزدیک میدان آزادی، با اصابت گلوله به پهلویش جان باخت. او در روزی که تنها برای دندان‌پزشکی از خانه خارج شده بود و در مسیر بازگشت قرار داشت، هدف تیراندازی قرار گرفت. حنانه پیش از مرگش نامزد کرده بود و به همین دلیل، مردم او را «عروس ایران» نامیدند؛ لقبی که هم زیباست و هم دردناک. پیکرش در ۱ مهر ۱۴۰۱ در آرامستان الجواد میان نوشهر و چالوس به خاک سپرده شد. مراسم چهلم او در ۱۱ آبان در نوشهر برگزار شد؛ جایی که مردم، در کنار یاد او، صدای اعتراض‌شان را نیز بلند کردند. نام حنانه، فراتر از یک روایت، به نمادی از رویاهای ناتمام و زندگی‌های نزیسته تبدیل شد. او رفت، اما قصه‌اش هنوز در دل این سرزمین جاری‌ست. سخن نویسنده: حنانه… نامت را که می‌برم، انگار بهار ناتمامی در سینه‌ام می‌لرزد؛ بهاری که نیامد، عروسی که به سپیدی لباسش نرسید… تو قرار بود لبخند باشی، قرار بود دست در دست عشق، از کوچه‌های زندگی عبور کنی، اما گلوله، بی‌آن‌که بداند، رویاها را نشانه گرفت… نه فقط تو را. می‌گویند «عروس ایران» شدی؛ اما چه تلخ است این عروسی، وقتی به‌جای ساز و نور، صدای فریاد و اشک در خیابان پیچید. حنانه… تو فقط یک نام نیستی، تو قصه‌ی ناتمام هزاران دختری هستی که می‌خواستند زندگی کنند، ساده، آزاد، بی‌هراس… و حالا، هر بار که باد از کنارمان می‌گذرد، انگار زمزمه می‌کند: «رویاها را نمی‌شود کشت…»