Abolfazl Mehri

چه جوان‌هایی، چه آرزوهایی، چه عاشق‌هایی، به چه گناهی، چه لبخندهای زیبایی، چه امیدهایی و چه برادرهایی... ابوالفضل هم از همان برادرها بود؛ از همان برادرهایی که خیلی زودتر از آن‌که فرصت کنند جوانی را زندگی کنند، بار زندگی را بر دوش می‌گیرند. ابوالفضل مهری یکی از همان‌ها بود؛ نوجوانی که خیلی زود با فقدان پدر و مادر روبه‌رو شد و از همان سال‌ها، کار و مسئولیت جای آسودگی کودکی را در زندگی‌اش گرفت. در خانه‌ای کوچک در کرج، تنها دل‌خوشی و مسئولیتش خواهر کوچک‌ترش بود؛ دختری که پس از رفتن پدر و مادر، تنها خانواده‌ای بود که برایش باقی مانده بود. ابوالفضل، متولد نهم اسفند ۱۳۸۴، اصالتاً اهل میانه در آذربایجان شرقی بود، اما زندگی‌اش در کرج گذشته بود؛ در محله مصباح، جایی که همسایه‌ها او را بیشتر با لباس کار می‌شناختند. مکانیک خودرو بود. کار برای او هم راه کسب درآمد بود و هم راهی برای ساختن آینده‌ای که می‌خواست سهم خواهرش نیز در آن محفوظ بماند. در کنار کار، تکواندو بخش مهم دیگری از زندگی‌اش بود. سال‌ها تمرین کرده بود و به دان دو این رشته رسیده بود. آنان که او را می‌شناختند، از انضباط، پشتکار و روحیه آرامش می‌گفتند؛ ویژگی‌هایی که ورزش در وجودش ریشه دوانده بود. شاید به همین دلیل، کمتر کسی تصور می‌کرد زندگی جوان نوزده‌ساله‌ای که میان تعمیرگاه و باشگاه تکواندو در رفت‌وآمد بود، چنین ناگهانی متوقف شود. او بچه هیئت بود و در مراسم عزاداری محرم، علم بلند می‌کرد، اما کلمه‌ای که همیشه بر زبان داشت، «آزادی» بود. شامگاه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، خیابان‌های اطراف چهارراه مصباح کرج صحنه اعتراضات مردمی بود؛ اعتراضاتی که تنها به دنبال یک پاسخ منصفانه بودند. ابوالفضل نیز در همان حوالی حضور داشت؛ همان خیابان‌هایی که هر روز از آن‌ها گذشته بود، این‌بار به میدان خشونت تبدیل شده بودند. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، گلوله‌ای که به ناحیه کبد او اصابت کرد، سرنوشتش را تغییر داد. دوستانش تلاش کردند او را از محل دور کنند و به خانه برسانند؛ شاید هنوز امیدی به نجاتش داشتند. اما شدت جراحات، فرصت دیگری برای زندگی باقی نگذاشت. پیکر ابوالفضل را زیر فشارهای امنیتی، پس از چهار روز دوندگی، به خانواده تحویل دادند. خانواده را از برگزاری مراسم منع کردند و او در آرامستان بهشت سکینه کرج به خاک سپرده شد. در مراسم چهلم، دوستان و خانواده گرد هم آمدند. چهلمین روز پرکشیدن ابوالفضل مهری در کرج، خانواده و یارانش با رقص عزا و دست‌های گره‌کرده، شعار دادند و یاد او را گرامی داشتند.