Omid Azimi Ghousheh Gonbad

امید عظیمی، متولد ۲۲ بهمن ۱۳۷۷، تنها ۲۶ سال داشت. او در ده‌سالگی پدرش را از دست داد و از همان سال‌ها، در کنار مادر و خواهرش بزرگ شد. امید تنها تکیه‌گاهِ خانواده بود؛ جوانی که عشق و مسئولیت نسبت به مادر و خواهرش، بخشِ مهمی از زندگی‌اش را شکل می‌داد. آرایشگری ماهر بود و مشتریان و دوستانش او را به خوش‌برخوردی، مهربانی و روحیهٔ اجتماعی‌اش می‌شناختند. نزدیکانش می‌گویند امید جوانی شجاع و نترس بود که همواره آرزو داشت مردم ایران با اتحاد، راهِ آزادی را هموار کنند. او به ورزش و موتورسواری علاقه‌ای ویژه داشت و با انرژی و امید به آینده زندگی می‌کرد. بر اساس اطلاعاتِ رسیده به ایران‌اینترنشنال، امید عظیمی روز ۱۹ دی‌ماه، پس از خروج از باشگاه، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای شرکت در تجمعِ اعتراضی، راهیِ خیابان شد. ساعاتی بعد، هم‌زمان با قطعِ ناگهانیِ آنتن‌های تلفنِ همراه، ارتباطِ او با خانواده و دوستانش قطع شد. به گفتهٔ یک منبعِ مطلع، در محدودهٔ صادقیه، گلوله‌ای به امید اصابت کرده بود. او با وجودِ جراحتی شدید، خود را به پارکی رساند و در آنجا پناه گرفت، اما خونریزیِ شدید امانش نداد. زمانی که نزدیکانش او را یافتند، خونِ زیادی از دست داده بود. امید را به بیمارستانِ شهریار منتقل کردند، اما شدتِ جراحات و خونریزی، فرصتی برای نجاتش باقی نگذاشت و او جان باخت. نزدیکانش تا صبح در بیمارستان‌های مختلف در جست‌وجوی او بودند، بی‌آنکه خبری از او بیابند. آخرین جمله‌ای که امید در تماسِ تلفنی با مادرش گفته بود، ساده و سرشار از امید بود: «شام می‌آیم و دور هم می‌خوریم.» اما آن وعده هرگز محقق نشد و جای او برای همیشه بر سفرهٔ خانواده‌اش خالی ماند.