Hanif Rigi

حنیف ریگی، جوانی نوزده‌ساله از زاهدان بود؛ پسری از سرزمین محروم سیستان و بلوچستان که برای درمان و مداوا راهی مشهد شده بود. سفری که قرار بود با امید به بهبود و بازگشت به خانه پایان یابد، اما به آخرین سفر زندگی‌اش تبدیل شد. در روزهای اعتراضات، هنگامی که در بلوار وکیل‌آباد حضور داشت، نتوانست نسبت به رنج دیگران بی‌تفاوت بماند. به میان مردم رفت و به زخمی‌ها کمک می‌کرد؛ دست‌هایی که برای نجات دیگران دراز شده بود، خود هدف گلوله قرار گرفت و زندگی‌اش در نوزده‌سالگی پایان یافت. پس از کشته شدن حنیف، رنج خانواده‌اش تازه آغاز شد. برای تحویل گرفتن پیکر فرزندشان, مجبور شدند هرچه در زندگی داشتند بفروشند و پول تهیه کنند تا بتوانند او را به خانه بازگردانند. هزینه‌ای که پرداختند فقط مالی نبود؛ تمام اندوختهٔ سال‌ها زندگی‌شان را از دست دادند تا بتوانند عزیزشان را در خاک خودشان به آرامش بسپارند. حنیف در یکی از روستاهای خاش به خاک سپرده شد؛ در همان دیاری که سال‌هاست مردمش با محرومیت زندگی کرده‌اند و بسیاری از آرزوهایشان پیش از آن‌که فرصت شکوفا شدن پیدا کند، زیر بار مشکلات خاموش می‌شود. او نیز فرزند همان خاک بود؛ جوانی که با هزار امید و آرزو از خانه دور شده بود، اما هرگز زنده به خانه بازنگشت. از حنیف تقریباً هیچ عکسی باقی نمانده است. تنها ویدئویی کوتاه از او وجود داشت که بارها تلاش شد از میان فریم‌هایش تصویری واضح ثبت شود؛ انگار زندگی‌اش آن‌قدر بی‌ادعا گذشته بود که حتی یادگار تصویری روشنی هم از خود به جا نگذاشته باشد. با این حال، نبودن عکس چیزی از حضور او در حافظهٔ خانواده‌اش کم نمی‌کند. خانوادهٔ حنیف تنها یک خواسته دارند؛ این‌که نام فرزندشان به فراموشی سپرده نشود. آن‌ها نه به دنبال بزرگ‌نمایی‌اند و نه چیزی فراتر از حقیقت می‌خواهند؛ فقط می‌خواهند روایت شود که جوانی نوزده‌ساله از زاهدان، بدون این‌که تصمیمی از پیش‌ گرفته داشته باشد در بلوار وکیل‌آباد هنگام کمک به زخمی‌ها جانش را از دست داد و خانواده‌اش برای آن‌که بتوانند پیکرش را تحویل بگیرند، همهٔ دارایی‌شان را فروختند. شاید ماندگارترین تصویر از حنیف، نه همان ویدئوی کوتاه، بلکه همین انتخاب آخرش باشد؛ جوانی از دل محرومیت که در لحظه‌ای که می‌توانست تنها نجات خود را بخواهد، کنار زخمی‌ها ایستاد و دست یاری دراز کرد. امروز، تنها خواستهٔ بازماندگانش این است که نام او نیز در میان نام‌هایی که تاریخ به یاد می‌سپارد، خاموش نشود. پی‌نوشت: انتخاب تاریخ کاملاً طبق حدس و گمان نویسنده می‌باشد؛ متاسفانه اطلاعات در مورد جاویدنام بسیار کم و محدود است.