Hossein Ajam Zibad

حسین، ورودی سال ۱۴۰۱ دانشگاه نیشابور و دانشجوی ترم هفتم بود؛ جوانی در آستانه‌ی دریافت مدرک کارشناسی و در آستانه‌ی ساختن آینده‌ای که هرگز به او فرصت داده نشد. او تنها چند هفته تا تولد ۲۳ سالگی‌اش فاصله داشت؛ فاصله‌ای کوتاه که با خشونت و گلوله پر شد. بر اساس گزارش‌ها، او مقابل ساختمان فرمانداری گناباد هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. منابع محلی از اصابت دو گلوله به سر این دانشجو خبر داده‌اند؛ شلیکی که نه از سر اشتباه، بلکه از سر تصمیم بود. حسین در روز ۱۸ دی‌ماه، در پی فراخوان‌های شاهزاده‌ی رضا پهلوی برای حضور مردم در اعتراضات سراسری، به خیابان آمده بود. پیکر حسین عجم پس از حدود یک هفته، تحت فشارهای فراوان، به خانواده‌اش تحویل داده شد. حتی در مرگ نیز آرامش را از او و خانواده‌اش دریغ کردند. مراسم خاک‌سپاری در ساعات اولیه‌ی صبح و در میان محدودیت‌های شدید امنیتی برگزار شد؛ گویی از نام و یاد او نیز هراس داشتند. در مراسم چهلم، پدر داغ‌دیده‌اش با صدایی که از درد و خشم می‌لرزید، حقیقتی را فریاد زد که نمی‌توان آن را پنهان کرد: «پسر من، حسین من، دست خالی بود. حسین من اسلحه در دست نداشت. پسر من رفت برای بیان آزادی و حقیقت اما پاسخ او را با گلوله دادند.» این فقط روایت یک پدر نیست؛ روایت یک ملت است. مردمی که در همان مراسم، با فریاد «مرگ بر دیکتاتور» نشان دادند که این خون‌ها بی‌پاسخ نخواهد ماند. آن‌ها اعلام کردند که در برابر ظلم خواهند ایستاد؛ حتی با دست‌های خالی، حتی اگر پاسخ‌شان گلوله‌ی جنگی باشد.