Kamran Elmi

کامران علمی بیش از هر چیز یک آموزگار بود. آموزگاری ۵۸ ساله که بیشتر زندگی او در میان کلاس‌های درس، کتاب‌ها و دانش‌آموزانی گذشت که او را با نام «آقا معلم» می‌شناختند. سال‌ها آموزش داد، آموخت و در زندگی بسیاری از شاگردانش ردپایی از خود به جا گذاشت. اما آن‌هایی که او را از نزدیک می‌شناختند، بیش از دانش و حرفه‌اش، از مهربانی، مسئولیت‌پذیری و توجه عمیقش به دیگران یاد می‌کنند. با این حال، مهم‌ترین نقش زندگی او نه در مدرسه، بلکه در خانه شکل گرفته بود. او پدر دو دختر بود و خانواده‌اش محور اصلی زندگی او را تشکیل می‌دادند. همسر و فرزندانش از مردی یاد می‌کنند که عشق و مراقبت را در ساده‌ترین لحظه‌های زندگی روزمره معنا می‌کرد؛ مردی که خانه برایش امن‌ترین و عزیزترین جای جهان بود. زندگی کامران علمی تا شامگاه هجدهم دی‌ماه در همین مسیر ادامه داشت؛ مسیری که سال‌ها با آموزش، خانواده و آرامش گره خورده بود. اما آن شب در نازی‌آباد تهران، سرنوشت او و خانواده‌اش برای همیشه تغییر کرد. براساس روایت خانواده، کامران در جریان حوادث آن شب متوجه می‌شود زنی هدف تیراندازی قرار گرفته است. او به جای آن‌که خود را کنار بکشد، برای کمک به او پیش می‌رود و با فریاد «نزن، نزن!» تلاش می‌کند مانع ادامهٔ تیراندازی شود. در همان لحظه نخستین گلوله به او اصابت می‌کند. پس از آن، او و افراد حاضر برای در امان ماندن به مکانی پناه می‌برند. اما بنا بر روایت خانواده، آن محل که پایگاه بسیج بوده نیز به پناهگاهی امن تبدیل نمی‌شود. با باز شدن در، تیراندازی به سوی افراد حاضر آغاز می‌شود و در آن میان گلولهٔ دوم نیز به کامران اصابت می‌کند. جراحات واردشده شدید بود. تیرها به پاهای او اصابت کرده بودند و خون‌ریزی ادامه داشت. خانواده روایت می‌کنند که او در همان لحظات دچار سکته شد و جان خود را از دست داد. مردی که سال‌ها در برابر تخته کلاس ایستاده بود و برای خانواده‌اش ستون استواری به شمار می‌رفت، در آن شب از میان عزیزانش رفت. اما فقدان او پایان رنج خانواده نبود. به گفتهٔ نزدیکانش، روزهای پس از مرگ کامران با بی‌خبری، نگرانی و تلاش برای یافتن و تحویل گرفتن پیکرش سپری شد. روند تحویل پیکر طولانی و دشوار بود. در روزی که خانواده برای تحویل مراجعه کردند، شمار زیادی از خانواده‌های دیگر نیز در همان شرایط برای دریافت پیکر عزیزان خود حضور داشتند. ازدحام، آشفتگی و فضای سنگین حاکم بر محل، شرایط را دشوارتر کرده بود. در آن میان، تنش‌هایی نیز میان برخی خانواده‌ها و مسئولان رخ داد. سرانجام خانواده توانستند پیکر کامران را تحویل بگیرند. پیکر او برای خاک‌سپاری به زادگاهش در یکی از روستاهای تفرش منتقل شد. با این حال، بنا بر روایت نزدیکانش، دشواری‌ها پس از مراسم خاک‌سپاری نیز ادامه یافت. آن‌ها می‌گویند فضای منطقه امنیتی بود و خانواده در مواردی از سوی نهادهای مختلف مورد بازخواست قرار گرفتند. همچنین به گفتهٔ آنان، امکان نصب سنگ مزار مطابق خواست خانواده فراهم نشد. امروز نام کامران علمی تنها در اسناد و خاطرات باقی نمانده است. یاد او در ذهن خانواده، دوستان و شاگردانش همچنان زنده است؛ در خاطرهٔ پدری که زندگی‌اش را وقف عزیزانش کرده بود، معلمی که سال‌ها به آموزش نسل‌های مختلف پرداخت و انسانی که بنا بر روایت خانواده‌اش، در واپسین لحظات زندگی نیز برای کمک به دیگری قدم پیش گذاشت. برای بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند، کامران علمی پیش از آن‌که یک جان‌باخته باشد، یک آموزگار، یک پدر و یک انسان مهربان بود؛ و شاید ماندگارترین تصویر از او نیز همین باشد.