نەمر رامین اسدی فرد

شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، چهارراه مصباح کرج پر از دود، صدای تیراندازی و مردمی بود که برای نجات جان خود می‌دویدند. در میان آن آشوب، رامین اسدی‌فرد راه دیگری را انتخاب کرد. مجروحان را روی دوش می‌گرفت و به درمانگاه می‌رساند؛ کاری که بارها تکرار کرد، حتی زمانی که خودش نیز مجروح شده بود. رامین متولد ۲۶ دی ۱۳۶۳ و تعمیرکار خودرو بود. فوتبال یکی از جدی‌ترین علاقه‌هایش بود؛ استقلالی دوآتشه‌ای که سال‌ها برای تیم معادن کرج بازی کرد. مجرد بود و خانواده آرزو داشتند روزی دامادی‌اش را ببینند. هم‌زمان، برای مهاجرت به انگلستان برنامه‌ریزی می‌کرد و امیدوار بود بتواند زندگی تازه‌ای را در کشوری دیگر آغاز کند. نزدیکانش او را جوانی نجیب، پرانرژی، مهربان و دلسوز می‌شناسند. کسی که اگر از دستش کاری برای دیگران برمی‌آمد، دریغ نمی‌کرد. رامین به طبیعت و پرنده‌ها هم علاقه داشت و در خانه، قناری کوچکی نگه می‌داشت که به آن دلبسته بود؛ پرنده‌ای که پس از جان‌باختن رامین دوام نیاورد و از دست رفت. در پی فراخوان اعتراضات، شامگاه ۱۸ دی‌ماه گروهی از مردم کرج در چهارراه مصباح به خیابان آمدند و رامین نیز به جمع معترضان پیوست. با افزایش جمعیت و ادامه شعارها، نیروهای امنیتی در محل مستقر شدند و تیراندازی به سوی مردم آغاز شد. در جریان این تیراندازی، گلوله جنگی به بازوی رامین اصابت کرد، اما او با وجود مجروحیت از خیابان خارج نشد. شاهدان و نزدیکان می‌گویند او دست‌کم دوازده مجروح، از جمله رهام سعادتی و احمد اصغری، را به درمانگاهی که در فاصله چند دقیقه‌ای بود، رساند. هربار که مجروحی را به مقصد می‌رساند، دوباره به چهارراه مصباح بازمی‌گشت تا نفر بعدی را نجات دهد. سرانجام نیروهای امنیتی به او حمله کردند و  با ضربات باتوم به سرش ضربه زدند و رامین بر اثر جراحات واردشده، جان خود را از دست داد. به گفته نزدیکان، پیکر رامین سه روز پس از جان‌باختنش، در بهشت سکینه کرج به خانواده تحویل داده شد. در گواهی صادرشده از سوی درمانگاه، علت مرگ «ضربه جسم سخت به سر» ثبت شده بود، اما پزشکی قانونی در گواهی خود علت فوت را «اصابت گلوله به ناحیه سینه» اعلام کرد؛ تناقضی که روند تحویل پیکر و خاک‌سپاری او را با دشواری همراه کرد. سرانجام، رامین اسدی‌فرد روز ۲۱ دی‌ماه در گلزار شهدای کلاک بالای کرج به خاک سپرده شد. هفتمین روز نبودنش با چهل‌ویکمین سالروز تولدش هم‌زمان شد؛ روزی که به جای جشن تولد، خانواده و دوستانش بر مزار او گرد آمدند و یاد و خاطره او را گرامی داشتند. چهل روز بعد، خانواده بار دیگر بر همان مزار جمع شدند؛ این‌بار با حسرتی دیگر. آرزوی دامادی رامین که سال‌ها در دل داشتند، هیچ‌گاه به حقیقت نپیوست. آن روز برایش حجله دامادی برپا کردند و مطابق رسم، برای جوان مجردی که فرصت ازدواج نیافته بود، مراسمی نمادین گرفتند. آرزویی که قرار بود روزی با شادی برآورده شود، در چهلم رامین و کنار مزارش به سوگی دیگر بدل شد.