نەمر حسین رحیمی هلق

حسین رحیمی هلق، شهروند ۴۴ ساله اهل و ساکن اصفهان، متأهل و پدر دو فرزند، صاحب یک کافه در اصفهان بود و در اوقات فراغتش نیز ساز می‌نواخت. شب پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه، وقتی خانواده از او خواستند که به تجمعات نرود، او در پاسخ گفته بود: «فرقی بین من و بقیه نیست، به خیابان می‌روم.» هنگام غروب همان روز، حسین از خودروی خود پیاده شد تا به جمعیتی که مقابل خانه‌اش در اصفهان تجمع کرده بودند بپیوندد. او هنوز به جمعیت نرسیده بود که هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت و دو گلوله‌ی جنگی به پایش اصابت کرد. او را به شدت مجروح، به بیمارستان کاشانی منتقل کردند. ساعت ۱:۳۰ بامداد، در حالی که کاملاً هوشیار بود، به اتاق عمل بردند. کمی بعد، نیروهای سرکوب به بیمارستان هجوم بردند و تمام زخمی‌های آن شب را تیرخلاص زدند؛ حسین نیز در میان همان زخمی‌ها بود. از بیمارستان کاشانی روایت‌های زیادی نقل شده است؛ از جمله این‌که سردخانه‌ی بیمارستان پر از پیکر بوده و از آن اتاق صدای آه و ناله شنیده می‌شده. بسیاری از این انسان‌ها هنوز زنده بودند. ساعت ۴ بامداد با خانواده‌اش تماس گرفتند و آن‌ها را از کشته‌شدن او باخبر کردند. پیکر حسین در باغ رضوان اصفهان به خاک‌سپرده شد، در حالی که خانواده تحت شرایط امنیتی شدید بودند و اجازه‌ی برگزاری هیچ‌گونه مراسمی به آن‌ها داده نشد. سرنوشت حسین، گواهی آشکار بر الگویی گسترده و نظام‌مند از پایمال‌شدن حقوق انسانی در ایران است؛ جایی که حتی افراد آسیب‌دیده و ناتوان از دفاع از خود، در فضایی که باید محل مراقبت و درمان باشد، از خشونت و مرگ در امان نمی‌مانند. پایان‌دادن به جان مجروحان در بستر بیمارستان، نمونه‌ای بارز از جنایتی سازمان‌یافته علیه غیرنظامیان است و بازتابی از ریشه‌داربودن خشونت در ساختار قدرت، در برابر کسانی که تنها خواستار حق خود بودند.