نەمر امیرحسین بیاتانی

زمستان ۱۴۰۴، تهران در روزهایی پرالتهاب به سر می‌برد. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی، خیابان‌های محله‌ی نازی‌آباد بار دیگر صحنه‌ی تجمعات اعتراضی شد؛ خیابان‌هایی که صدای شعارها در آن‌ها با صدای تیراندازی درهم آمیخت. در میان آن شب پرتنش، نام جوانی دیگر به فهرست جان‌باختگان اعتراضات افزوده شد؛ امیرحسین بیاتانی. امیرحسین بیاتانی، فرزند رضا و اهل روستای بیاتان از توابع شهرستان بروجرد در استان لرستان، در مقابل مجتمع تجاری لوتوس مال نازی‌آباد هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جان خود را از دست داد. او متولد سال ۱۳۷۹، مجرد، دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی الهیات از دانشگاه فرهنگیان، دارای مدرک کارشناسی ارشد تاریخ، دبیر آموزش‌وپرورش و پژوهشگر بود. جوانی که بخشی از زندگی خود را در مسیر آموزش و مطالعه گذرانده بود و اکنون نامش در روایت یکی از پرتنش‌ترین رخدادهای سیاسی و اجتماعی سال ثبت شده است. اما روایت مرگ او به همان شب ختم نشد. پس از جان‌باختن امیرحسین، فشارهای امنیتی پیرامون مراسم و نحوه‌ی روایت زندگی و مرگ او ادامه یافت. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، برای تحویل پیکر و برگزاری مراسم، تعهد و سفته گرفته شد و تلاش شد روایت مشخصی از هویت و پیشینه‌ی امیرحسین ارائه شود. همچنین در بنرهای یادبود از عنوان‌هایی چون «بسیجی» و «کربلایی» برای او به کار رفت؛ عنوان‌هایی که بر اساس اطلاعات موجود با واقعیت زندگی او همخوانی نداشت. این فشارها حتی پس از مراسم خاک‌سپاری نیز ادامه داشت و گزارش‌هایی از نظارت نهادهای امنیتی بر مراسم و سوگواری‌های پس از آن منتشر شد؛ فضایی که در آن، عزاداری برای یک عزیز از دست‌رفته با نگرانی و بیم از پیامدهای امنیتی همراه شده بود. سه روز پس از جان‌باختن، پیکر امیرحسین بیاتانی به زادگاهش منتقل شد. روز یکشنبه ۲۱ دی ۱۴۰۴، مردم روستای بیاتان در استان لرستان میزبان آخرین بدرقه‌ی او بودند. در آرامستان روستای بیاتان، خانواده، دوستان و همشهریانش گرد هم آمدند تا با جوانی که در وطنش، تنها به جرم اعتراض، کشته شد وداع کنند. پس از جان‌باختن امیرحسین، دوستانش در شبکه‌های اجتماعی با انتشار عکس‌ها و ویدیوهای مشترکشان، از دلتنگی و جای خالی او نوشتند؛ از دوستی که هنوز در قاب عکس‌ها و خاطراتشان زنده بود. یکی از دوستانش در کنار تصویری از او نوشت: «شرمندتم که من زنده‌ام و تو رفتی...»