نەمر احسان ابوالحسن بیگی

احسان ابوالحسن‌بیگی، مردی ۴۴ ساله از ایل قشقایی و متولد فیروزآباد بود. او حدود ۲۰ سال از زندگی‌اش را دور از خانه و در ترکیه گذرانده بود. به گفته نزدیکانش، او پس از این ۲۰ سال دوری، تنها یک سال بود که به آغوش خانواده بازگشته بود. پس از بازگشت به ایران، در شیراز ساکن شد و یک کارگاه کوچک دوخت کیف چرم راه انداخت که سخت مشغول کار در آن بود. احسان عاشق شعر و شاعری بود. در ویدیوهایی که از او به‌جا مانده، صدای گرمش در ترانه‌های سنتی به یادگار مانده است. پیش از پیوستن به اعتراضات، او در صفحه اینستاگرامش موضع خود را روشن کرده و نوشته بود: «دیگر در خانه ماندن جایز نیست. همه باید به خیابان بیایم. همه باید غیرت به خرج بدهیم. حتی اگر نمی‌توانیم در خیابان به اعتراضات بپیوندیم، جلوی در خانه یا مغازه‌مان که می‌توانیم بیاییم و اعلام حضور کنیم.» روز ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، پس از گذاشتن این پست، احسان به سمت فلکه قهرمانان میان‌رود شیراز رفت تا در اعتراضات مردمی حضور یابد. دست‌ها و پاهایش با ساچمه دچار جراحت شده بود و در ادامه نیز بر اثر اصابت گلوله جنگی به ناحیه گردن، به‌شدت مجروح شد. طبق گزارش‌های موجود، پس از مجروح شدن، شماره‌های تماسی را که به خاطر داشت به یکی از حاضران داد تا خانواده‌اش را آگاه کنند. او در همان شب، جان باخت. پیکر او پس از گذشت حدود یک هفته به خانواده‌اش تحویل داده شد. پس از تحویل پیکر، مأموران امنیتی، خانواده را تحت فشار قرار دادند تا مراسم خاک‌سپاری در سکوت و تنها با حضور اندکی از اعضای خانواده برگزار شود. حتی اجازه انتشار آگهی فوت نیز داده نشد. سرانجام، پیکر احسان در سکوتی اندوهگین، در ساعات اولیه صبح، در زادگاهش فیروزآباد و در کنار جاویدنام دیگری از وطن، رها بهلولی‌پور، به خاک سپرده شد. در مراسمی که بعدها به یاد او بر مزارش برگزار شد، خواهر احسان طی سخنانی گفت: «برادرم می‌توانست مانند خیلی از ما بی‌تفاوت بنشیند و شاهد کشته شدن هم‌وطنانش باشد. اما احسان مسیر دیگری انتخاب کرد؛ مسیری که دیگر جاویدنام‌ها انتخاب کردند.» او افزود که راهی که احسان رفت یک انتخاب آگاهانه بود، با قبول تمام خطرهایش؛ انتخابی نه از روی اجبار و نه از سر ناآگاهی، بلکه انتخابی عاشقانه. احسان سینه سپر کرد و جان را فدا کرد و جاویدنام شد.