نەمر صادق زارعی

شش سال از آن صبح گذشته بود. برای خانواده‌ای که فرزند عزیزشان، نوجوان هفده‌ساله‌ای، را در دی‌ماه ۱۳۹۸، همراه با دیگر سرنشینان پرواز ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین، پس از شلیک موشک‌های سپاه پاسداران از دست داده بودند، نام آراد همچنان یادآور آسمان و پروازی بود که هرگز به مقصد نرسید. مهرزاد زارعی این سال‌ها را با دادخواهی برای پسرش گذرانده بود، اما در بهار ۱۴۰۵، خبر دیگری از ایران رسید؛ این بار نه از آسمان، بلکه از خیابانی در شیراز. روز دهم فروردین ۱۴۰۵، برابر با ۳۰ مارس ۲۰۲۶، صادق زارعی به یک ایست بازرسی در شیراز رسید. بر اساس روایت نزدیکانش، نیروهای سپاه و بسیج مستقر در ایست بازرسی اتومبیل او را به بهانه‌ی حکومت نظامی متوقف کرده و پس از پیاده کردن، او را با به کار بردن الفاظ رکیک عصبانی کردند. در نهایت به سوی او شلیک کردند و صادق، بی‌دفاع جان باخت. گزارش‌های بعدی نیز کشته‌شدن او بر اثر شلیک مستقیم در همین ایست بازرسی را تأیید کردند. روزها گذشت و پیکر صادق به خانواده تحویل داده نشد. هفت روز پس از کشته‌شدنش، مهرزاد هنوز می‌گفت خانواده نمی‌دانند پیکر برادرشان کجاست و حتی مشخص نیست چه زمانی آن را تحویل خواهند گرفت. او همچنین گفت ارتباطش با خانواده در ایران قطع شده است. در همان روزها، به گفته‌ی مهرزاد زارعی، از سوی حکومت فشار بسیاری وارد شد تا آنچه رخ داده بود، در اسناد رسمی به شکلی دیگر ثبت شود؛ خواسته شده بود علت مرگ را نه اصابت گلوله، بلکه بیماری کرونا و مشکلات کلیوی عنوان کنند. برای مهرزاد، این بار درد شباهت تلخی با گذشته داشت. او که اعتراض خود را یک بار با راهپیمایی ۱۶روزه از تورنتو به اتاوا و پیمودن ۴۰۰ کیلومتر عنوان کرده بود، بارها در مجامع عمومی از درد جدیدی که خبر مرگ برادرش صادق بود، سخن گفت. او جمهوری اسلامی را یک «ماشین جنایت» نامید و بارها تکرار کرد: «پسرم را در آسمان کشتند، برادرم را در زمین.» یکشنبه ۳۰ فروردین، در ریچموندهیل تورنتو، هزاران کیلومتر دورتر از شیراز، برای صادق، مراسم یادبود برگزار شد. مهرزاد این بار به عنوان برادر صادق در آن مراسم ایستاد. او نوشت که این مراسم را «به یاد» برادرش برگزار کرده است.