نەمر عرفان کیانی

عرفان کیانی، پیک موتوری ۲۴ ساله و ساکن اصفهان بود که ۷ تیر ۱۳۸۰ به دنیا آمد. موتورش را به‌سختی و قسطی خریده بود و روزهای طولانی در خیابان‌های شهر کار می‌کرد تا قسط‌هایش را بپردازد. به گفتهٔ نزدیکانش، در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴ دید که مأموران دو نفر از دوستانش را بازداشت کرده‌اند؛ یکی از آن‌ها پدر نداشت و نان‌آور خانواده‌اش بود. عرفان جلو رفت، دوستانش را از دست مأموران بیرون کشید، موتورش را به آن‌ها داد تا فرار کنند و خودش همان‌جا بازداشت شد. حکومت بعدها او را «سرکردهٔ گروهی از عوامل دشمن» و «مأمور اجاره‌ای موساد» معرفی کرد. دادگاه انقلاب اصفهان او را به اتهام «محاربه» از جمله حمل قمه، آتش‌زدن و حمله به مأموران به اعدام محکوم کرد و دیوان عالی کشور حکم را تأیید کرد. خانواده‌اش می‌گویند اعترافات او زیر فشار گرفته شده بود؛ بخشی از این اعترافات از تلویزیون حکومتی پخش شد. عرفان سحرگاه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد؛ نهمین معترض خیزش دی‌ماه که اعدام شد. پیکرش در قطعهٔ ۸۶ باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شده است.

جاویدنام عرفان کیانی، جوانی ۲۴ ساله و ساکن اصفهان بود. زندگی او شباهت زیادی به زندگی هزاران جوان دیگر داشت که برای ساختن آینده‌ای بهتر کار می‌کنند و با دشواری‌های معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. پیک موتوری بود و بخش زیادی از روزهایش را در خیابان‌های شهر می‌گذراند. موتوری که با آن کار می‌کرد را به‌سختی و به‌صورت قسطی خریده بود. درآمدش صرف هزینه‌های زندگی و پرداخت همان قسط‌ها می‌شد و تازه یکی از قسط‌های موتور را پرداخت کرده بود که سرنوشتش به شکلی غیرقابل بازگشت تغییر کرد. روز ۱۹ دی، عرفان در خیابان با موتور خود در حال رفت‌وآمد بود که متوجه شد مأموران دو نفر از دوستانش را بازداشت کرده‌اند. یکی از آن دو دوست، پدر نداشت و مسئولیت تأمین معاش خانواده بر دوش او بود. عرفان می‌توانست مانند بسیاری از رهگذران از کنار ماجرا عبور کند، اما تصمیم دیگری گرفت. او برای کمک به دوستانش وارد ماجرا شد، آن‌ها را از دست مأموران خارج کرد و موتور خود را در اختیارشان گذاشت تا بتوانند از محل دور شوند. از دوستانش خواست فرار کنند، اما خودش در همان صحنه بازداشت شد. بازداشتی که با تلاش برای نجات دوستانش آغاز شده بود، به تشکیل پرونده‌ای سنگین انجامید. در روند بازجویی و دادرسی، عرفان کیانی با عنوان «مأمور اجاره‌ای موساد» متهم شد؛ اتهامی که مبنای صدور حکم اعدام او قرار گرفت. خانواده و نزدیکانش می‌گویند اعترافات اخذشده از او تحت فشار گرفته شده بود. بخشی از این اعترافات نیز از طریق برنامه خبری ۲۰:۳۰ شبکه دو صداوسیما پخش شد. در آن تصاویر، جوانی دیده می‌شد که در پرونده رسمی با اتهاماتی امنیتی معرفی شده بود، اما در زندگی روزمره‌اش پیک موتوری‌ای بود که برای پرداخت قسط‌های موتور خود ساعت‌های طولانی کار می‌کرد. عرفان در زندان هم‌بند ساسان آزادوار بود. به گفته خانواده، زمان اجرای حکم را به شکلی متفاوت به او و نزدیکانش اعلام کرده بودند و انتظار می‌رفت چند روز بعد برای اجرای حکم اقدام شود. اما سحرگاه سوم اردیبهشت، یک هفته پیش از اعدام ساسان آزادوار، حکم اعدام عرفان اجرا شد. او تنها ۲۴ سال داشت. پس از اجرای حکم، پیکر عرفان را در باغ رضوان اصفهان، قطعه ۸۶، به خاک سپردند. خانواده و دوستانش اکنون هر سال با نزدیک شدن هفتم تیر، روز تولد او را به یاد می‌آورند؛ روزی که می‌توانست فرصتی برای ادامه زندگی باشد، اما به یادآوری فقدان جوانی تبدیل شده است که آینده‌اش ناتمام ماند. آنچه بیش از هر چیز در روایت زندگی عرفان باقی مانده، نه پرونده قضایی او و نه اتهاماتی است که در اسناد رسمی ثبت شد؛ بلکه همان تصمیم کوتاهی است که در یکی از خیابان‌های اصفهان گرفت. لحظه‌ای که دید دو دوستش گرفتار شده‌اند و به جای آنکه راه خود را بگیرد و برود، ایستاد. موتور خود را به آن‌ها سپرد تا بگریزند و خودش ماند. شاید زندگی عرفان را بتوان در همان انتخاب چندثانیه‌ای خلاصه کرد؛ انتخابی که برای او هزینه‌ای سنگین داشت، اما تصویری روشن از منش و شخصیتش در ذهن نزدیکانش بر جای گذاشت.