نەمر آرین کریمیان خاکستر

آرین کریمیان، جوانی بیست‌ویک ساله، در سال ۱۳۸۳ در مشهد به دنیا آمد. از کُردهای کُرمانج بود و در ترم ششم مهندسی مکانیک درس می‌خواند؛ رشته‌ای که با ساختن، آفرینش و جان بخشیدن به ایده‌ها پیوند دارد. او نیز مانند بسیاری از هم‌نسلانش، آینده‌ای را پیش رو داشت که قرار بود با دانش، تلاش و رویاهایش آن را بسازد؛ آینده‌ای که هرگز فرصت رسیدن به آن را نیافت. شامگاه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، آرین در خیابان هفت‌تیر مشهد به جمع معترضان پیوست؛ خیابانی که آن شب به صحنه سرکوب خونین مردم تبدیل شده بود. در میان هیاهوی اعتراضات، گلوله جنگی سرکوب‌گران جمهوری اسلامی به زندگی جوانی پایان داد که تنها بیست‌ویک سال داشت. دانشجویی که می‌توانست سال‌ها بعد مهندسی توانمند و سازنده‌ای برای ایران باشد، همان شب جان خود را در راه آزادی میهن فدا کرد. پنج روز بعد، در بیست‌وسوم دی‌ماه، پیکر آرین در فضایی به‌شدت امنیتی در آرامستان بهشت‌زهرا مشهد به خاک سپرده شد. نیروهای امنیتی نه‌تنها بر مراسم خاک‌سپاری نظارت داشتند، بلکه خانواده را نیز زیر فشار و مراقبت دائمی قرار داده بودند و مراسم سوگواری ناچار در خانه برگزار شد. حتی پس از جان‌باختن او نیز فشارها پایان نیافت؛ نهادهای امنیتی بارها از خانواده خواستند آرین را «شهید حکومتی» معرفی کنند، اما آنان با وجود همه تهدیدها حقیقت را انکار نکردند و این خواسته را نپذیرفتند. آرین کریمیان یکی از جوانانی بود که در اوج سال‌های بالندگی، زندگی‌اش با گلوله متوقف شد؛ جوانی که می‌توانست با دانش و توانایی خود در آبادانی سرزمینش سهمی داشته باشد، اما سرکوب، فرصت زیستن و ساختن را از او گرفت. نام او در حافظه مردم ایران، در کنار دیگر جان‌باختگان راه آزادی، به‌عنوان نمادی از ایستادگی، حقیقت و بهایی که یک نسل برای آرزوی ایرانی آزاد پرداخت، ماندگار خواهد ماند.