نەمر مهدی صبوری

از دیار فردوسی و عطار، بزرگ‌مردان بی‌شماری می‌توانیم نام ببریم؛ از قبیل جاویدنام مجیدرضا رهنورد. آنان ستارگانی در آسمان بی‌کران ایران‌زمین هستند. فرزند ایران، مهدی صبوری، در کنار همین نام‌ها می‌درخشد. تابش نور او هنوز ایران را از سردی دهشت‌بار دی‌ماه گرم نگه داشته است. می‌گویند صدای بلبل‌واری داشت، به گونه‌ای که می‌توان انعکاس موسیقی کلامش را بر در و دیوارهای وکیل‌آباد و محل کارش، به جان و دل سپرد. در کنار علاقه‌اش به موسیقی، مشغول کفاشی نیز بود و از زبردستان این رشته محسوب می‌شد. او آواز خواندن را حتی در مغازه‌اش رها نمی‌کرد. شواهد می‌گویند که چندین نفر از مشتریانش او را مشغول آواز خواندن دیده‌اند و جالب‌تر از آن این است که دیگران را نیز تشویق می‌کرد با او همراهی کنند. مهدی صبوری ۴۶ ساله بود و دارای سه فرزند نازنین و همسری پرتوان بود. درخت سپیدار خفتهٔ خراسان، سایهٔ بزرگی داشت که تنها دغدغهٔ او، راحتی و آسایش خانواده‌اش بود. در شامگاه ۱۹ دی‌ماه، همراه جمعیت بود و بی‌محابا خواستهٔ خود را فریاد می‌کشید. او در شب گذشته دیده بود که مزدوران چگونه بدون کمترین رحمی مردم را تیرباران می‌کردند، اما دلاوری او یقیناً مانع این می‌شد که با رعب از هدف خود دست بکشد. در همان شامگاه ۱۹ دی‌ماه، مورد اصابت سه تیر جنگی به ناحیهٔ سینه و شکم قرار گرفت و در ۴۶ سالگی جان‌فدای میهن شد. مراسم بزرگداشت او با همراهی دوستان ارجمند و خانوادهٔ داغ‌دار، در بهشت رضا، در وکیل‌آباد مشهد برگزار شد. بر سر مزار او شمع‌هایی قرار دارد که با گرمای روشنایی‌شان، ماندگار خواهند ماند.