نەمر مهدی طلعتی علیشاه

مهدی طلعتی، متولد ۲ مرداد ۱۳۵۸ و ساکن تهران‌پارس بود. سال‌ها در بازار تهران در زمینه‌ی پرده و زیورآلات دکوری کار کرده و برای خودش اسم و اعتباری به دست‌آورده بود. زندگی مهدی میان کار، دوستان و دو فرزندش می‌گذشت؛ دختری که در آستانه‌ی ۱۸سالگی بود و پسری ۱۰ساله. مهدی از جوانی کیوکوشین کاراته کار می‌کرد و به گفته‌ی نزدیکانش، در این رشته تا سطح مسابقات آسیایی پیش رفته و مدال گرفته بود. سال‌ها از آن روزها گذشته بود، اما در ۴۷سالگی همچنان ورزشکار و قوی بود. کسانی که او را می‌شناختند از مهربانی، دست‌ودلبازی، خانواده‌دوستی و مردم‌داری‌اش می‌گویند؛ ویژگی‌هایی که باعث شده بود در بازار و میان آدم‌های اطرافش شناخته‌شده و محبوب باشد. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با مطالبات اقتصادی از بازار تهران آغاز شد و خیلی زود به شهرهای مختلف گسترش یافت. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، اعتراضات گسترده‌تر شد. مهدی نیز شامگاه ۱۹ دی در تهران‌پارس به خیابان رفت. خودش از نظر مالی متمکن بود، اما درد مردم را می‌دید؛ مشکلات کارگرها و کسانی را که هر روز با آن‌ها سروکار داشت می‌شنید و نسبت به آنچه بر آن‌ها می‌گذشت بی‌تفاوت نبود. برای او، رفتن به خیابان فقط اعتراض به شرایط زندگی خودش نبود؛ برای حق‌خواهی و دفاع از مردمی رفته بود که دردشان را می‌شناخت. آن شب، در فلکه‌ی سوم تهران‌پارس، گلوله‌ی جنگی به ران مهدی اصابت کرد. با وجود شدت جراحت، حاضر نشد به بیمارستان برود و دوستانش او را به خانه رساندند. خونریزی اما متوقف نشد و حالش هر ساعت وخیم‌تر شد. صبح روز بعد او را به بیمارستان بردند، اما دیگر دیر شده بود. پس از معاینه، به همراهانش گفتند مهدی بر اثر خون‌ریزی زیاد جان باخته است. بیمارستان اجازه داد پیکرش را به خانه بازگردانند، اما از همان ابتدا فشارها برای محدود کردن اطلاع‌رسانی آغاز شدند. در بازاری که مهدی سال‌ها در آن کار کرده و شناخته شده بود، نتوانستند زمان خاک‌سپاری‌اش را آن‌طور که معمول است به دوستان و آشنایان خبر بدهند. مقابل خانه نیز تنها پرچم‌هایی برای اعلام درگذشت او نصب شد و نشانی از چگونگی جان‌باختنش نبود. حتی به دوستانش گفته بودند نیایند تا حضورشان برای بازماندگان دردسر بیشتری ایجاد نکند. صبح روز بعد، مهدی با عجله و با حضور تنها چند تن از بستگان نزدیکش در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. چند هفته بعد، دختر مهدی ۱۸ ساله شد. اولین تولدی که قرار بود آغاز ورودش به بزرگسالی باشد، بدون پدر و کنار مزار او گذشت. کیک تولدش را به مزار برد و در حالی که گریه می‌کرد، شمع ۱۸ سالگی‌اش را فوت کرد. بعدتر در اینستاگرامش نوشت: «امسال دردناک‌ترین تولد زندگی‌ام رو تجربه کردم.» خاک‌سپاری مهدی با عجله و بدون اطلاع‌رسانی برگزار شده بود، اما در مراسم چهلم، دوستان و آشنایان زیادی برای یادبود او آمدند. میان جمعیت، پسر ۱۰ ساله‌اش بالای مزار پدر ایستاده بود. حاضران سرودی را دسته‌جمعی می‌خواندند و او، در حالی که گریه می‌کرد، با صدای بلند همراهشان می‌خواند و نام پدرش را صدا می‌زد؛ صحنه‌ای دردناک که بسیاری از حاضران را به گریه انداخت. درست مقابل او، روی سنگ مزار مهدی نوشته‌اند: «شجاع زیست، بی‌هراس از طوفان؛ نامش بلندتر از هر زبان.» نامی که آن روز از زبان پسر ۱۰ ساله‌اش نیز بلند شنیده می‌شد.