نەمر زهرا باقری باغبادرانی

زهرا باقری باغبادرانی، زن چهل‌وچهار ساله اهل باغ بهادران و مادر دو دختر، در هجدهم دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی از ناحیه سر هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و جان باخت. او مادری فداکار و استوار بود که هر روز با تمام وجود، گرمای زندگی را به دخترانش هدیه می‌کرد. زنی پرتلاش که در سکوت روزگار، بار سنگین خانواده را به دوش می‌کشید. صبح‌ها با دستان مهربان صبحانه آماده می‌کرد، شب‌ها با قصه‌های آرامش‌ بخش دخترانش را به خواب می‌برد و همیشه شعله امید به فردایی بهتر را در دل آن‌ها زنده نگه می‌‌داشت. زهرا نه فقط مادر بود، بلکه ستون محکم خانه، پناهگاه کوچک‌شان در سختی‌‌ها و نماد استقامت خاموش زنان این سرزمین به شمار می‌رفت. اما در آن روز خونین، خشونت بی‌‌رحمانه رژیم همه چیز را در یک لحظه ویران کرد. گلوله‌ای سرد که نه تنها جسم او را درید، بلکه آرامش و امنیت دو دختر کوچکش را برای همیشه از میان برد. دخترانی که از این پس باید بدون گرمای آغوش مادر بزرگ شوند، بدون صدای آرامش‌بخش او به خواب بروند و هر شب با حسرتی عمیق به جای خالی‌اش خیره بمانند. این فقط مرگ یک زن نبود؛ خاموش شدن صدایی مقاوم و آرام بود که برای خانواده و زندگی روزمره می‌جنگید. صدایی که در دل طوفان‌‌های زندگی، نور امید را در خانه روشن نگاه می‌داشت. زهرا باقری باغبادرانی نماد مادرانی است که هم‌زمان با مراقبت از عزیزان‌‌شان، هزینه ایستادگی در برابر ظلم و تاریکی را با جان‌‌شان پرداختند. مادرانی که این رژیم از وجودشان وحشت دارد، زیرا می‌داند هر مادری که بیدار شود، نسل آینده را نیز بیدار خواهد کرد. او رفت، اما یادش همچنان در دل دخترانش، در گوشه‌‌گوشه‌های خانه و در خاطره همه کسانی که او را می‌شناختند زنده مانده است. مادری فداکار که حتی در سکوت مرگ، گرمای وجودش را در قلب‌های اطرافش جاودانه کرد. نام زهرا باقری باغبادرانی را به یاد بسپاریم. مادری که با رفتن، خلأیی عمیق در خانواده‌اش ایجاد کرد و نمادی شد از هزاران مادری که در این خیزش با گلوله خاموش شدند، اما نور و گرمایشان هرگز خاموش نخواهد شد.