نەمر رضا شاسی‌پور کورکور

جان باختن رضا شاسی‌پور کورکور 25 ساله در ایران خوزستان ایذه،محدوده چهارراه هلال‌احمر و خیابان حافظ جنوبی اطلاعات محل خاکسپاری نام آرامگاه: روستای تخت‌کاشان ایذه توسط رودابه تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۱۸ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۵/۲۶ ایذه،محدوده چهارراه هلال‌احمر و خیابان حافظ جنوبی, خوزستان, ایران ذخیره تصویر رضا شاسی‌پور را نزدیکانش «کورکور» صدا می‌زدند؛ جوانی ۲۵ ساله، اهل ایذه، از لرهای بختیاری و از طایفه‌ای که نامش با این شهر گره خورده است. رضا لیسانس گرفته بود، اما نتوانسته بود کاری متناسب با تحصیلاتش پیدا کند. برای گذران زندگی به کار ساختمانی روی آورده و آرماتوربندی می‌کرد؛ کاری سخت و سنگین که بخشی از روزهای او را در کارگاه‌ها و ساختمان‌های نیمه‌تمام می‌گذراند. زندگی‌اش در کنار خانواده و دوستانش جریان داشت و مثل بسیاری از هم‌نسلانش، در تلاش بود جای خودش را در زندگی پیدا کند. پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، ایذه بار دیگر شاهد تجمع معترضان بود. خیابان حافظ جنوبی و چهارراه هلال‌احمر، روبه‌روی مصلی شهر، از نقاط حضور مردم بودند و رضا نیز در میان آنان قرار داشت. دقایقی بعد، صدای شلیک فضای خیابان را شکست. بر اساس روایت‌های منتشرشده و گفته‌های نزدیکان رضا، گلوله‌های جنگی به او اصابت کردند؛ دو گلوله به قفسه‌ی سینه و شکمش. رضا همان‌جا جان باخت. پس از آن، پیکر او به سردخانه منتقل شد. فضای امنیتی شهر، نگرانی خانواده را درباره‌ی نحوه‌ی تحویل و خاک‌سپاری بیشتر کرده بود. به گفته‌ی نزدیکان، خانواده بیم داشتند که پیکر رضا وسیله‌ای برای فشار یا تحمیل روایتی دیگر از مرگ او شود. در نهایت، بنا بر روایت نزدیکان، پیکر رضا شبانه از سردخانه خارج و به روستای پدری‌اش، تخت‌کاشان ایذه، منتقل شد. همان شب دفنش کردند. برای خانواده، حتی مراسم خاک‌سپاری نیز از شکل معمول خود خارج شده بود. نه مجالی برای یک وداع طولانی وجود داشت و نه فرصتی برای برگزاری مراسمی که بتوانند در آن، آشکارا برای فرزندشان سوگواری کنند. شتاب، جای تشریفات را گرفته بود و سکوت، سهم آن شب شده بود. رضا مجرد بود و هنوز تشکیل خانواده نداده بود. مدرک دانشگاهی داشت، اما برای تأمین معاش، کاری را انجام می‌داد که با رشته‌ی تحصیلی‌اش ارتباطی نداشت. همین جزئیات، تصویری روشن از زندگی او پیش از ۱۸ دی به دست می‌دهد؛ زندگی‌ای معمولی که با کار و خانواده و رفاقت می‌گذشت. به گفته‌ی نزدیکانش، رضا از خطر حضور در خیابان بی‌خبر نبود. با این حال، آن شب در میان معترضان ماند. او در چهارراه هلال‌احمر ایذه کشته شد؛ در شهری که خاطره‌ی سرکوب اعتراضات سال ۱۴۰۱ هنوز برای بسیاری از خانواده‌ها زنده بود. «کورکور» نامی بود که پیش از رضا نیز بار سنگینی بر دوش داشت. پس از اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، مجاهد کورکور، از اعضای این طایفه، به‌عنوان عامل کشته‌شدن کیان پیرفلک معرفی و در نهایت اعدام شد؛ اتهامی که مادر کیان پیرفلک آن را رد کرده بود. چهار سال بعد، نام دیگری از همین طایفه در میان جان‌باختگان اعتراضات ایذه ثبت شد: رضا شاسی‌پور. او را نزدیکانش «کورکور» صدا می‌زدند؛ نامی که حالا برای خانواده‌اش با خاطره‌ی پسری گره خورده است که یک پنجشنبه شب از خانه رفت و پیکرش ساعاتی بعد، در سکوت و شتاب، به خاک سپرده شد.