نەمر سیدیوسف ساقی

سید یوسف ساقی، جوانی ۲۴ ساله و زاده‌ی گلمکان شهری کوچک در حوالی مشهد، از جان‌باختگان شریف هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده‌ی توس مشهد است. یوسف، کارگری ساده و نان‌آور خانواده‌ای کوچک و آبرومند بود؛ خانواده‌ای که سال‌ها زیر سایه‌ی فقر و تنگ‌دستی در بلوار توس روزگار می‌گذراندند. فقر، سال‌ها پیش پدر را از او جدا کرده بود و یوسف با دستانی پینه‌بسته، بار زندگی را بر دوش می‌کشید. او در کارگاه آرماتوربندیِ متعلق به یک تبعه‌ی غیرایرانی کار می‌کرد؛ ساعت‌های طولانی کار طاقت‌فرسا، دست‌مزدی اندک و هزینه‌هایی سرسام‌آور، رمق از جانش برده بود. به گفته‌ی نزدیکانش، همواره با حسرت و گلایه می‌گفت: «نباید سهم منِ ایرانی در وطن خودم از زندگی، این باشد.» آرزوی دیدار پدر را در دل می‌پروراند؛ آرزویی که ناتمام ماند. گلوله‌ای که بر تنش نشست، رؤیاهایش را خاموش کرد. پیکر نیمه‌جانش را برادر، با امیدی لرزان، تا نزدیکی بیمارستان رضوی کشاند؛ اما تقدیر پیش‌تر رقم خورده بود. یوسف چشم از جهان فروبست، شاید تا حق خویش را در آسمان‌ها بجوید. یادش گرامی.