نەمر کاوه ناصری

در بامداد سرد یکشنبه ۹ فروردین‌ ۱۴۰۵، زندگی کاوه ناصری برای همیشه متوقف شد؛ مردی ۳۵ ساله، شهروندی کُرد، اهل سنندج و ساکن کرج. او پس از آغاز تنش‌ها و جنگ میان ایران، آمریکا و اسرائیل، برای مدتی کوتاه به خانهٔ پدری در سنندج بازگشته بود؛ بی‌آن‌که بداند این بازگشت، آخرین حضورش در خانه خواهد بود. حوالی ساعت ۲:۳۰ بامداد، در محلهٔ چهارباغ سنندج، خودروی او هدف تعقیب نیروهای لباس‌شخصی وابسته به نهادهای امنیتی قرار گرفت. تعقیبی که بی‌هشدار آغاز شد و در بلوار کوردستان، با رگباری از گلوله‌های جنگی ادامه یافت؛ دست‌کم ۱۲ گلوله به بدنهٔ خودرو اصابت کرد. روایت‌های محلی می‌گویند این پایان ماجرا نبود؛ پس از توقف خودرو، در حالی که کاوه هنوز زنده بود، دو گلولهٔ دیگر از پشت سر به او شلیک شد؛ گلوله‌هایی که زندگی‌اش را خاموش کردند. با این حال، نیروهای حکومتی بعدتر مدعی شدند که «تصور کرده‌اند او اسرائیلی است» و مرگش را به برخورد کمانه‌ای گلوله نسبت دادند؛ ادعایی که با روایت شاهدان و شدت جراحات، هم‌خوانی ندارد. خانواده‌اش ساعت‌ها در بی‌خبری، میان بیمارستان‌ها به دنبال نشانی از او می‌گشتند؛ بی‌آن‌که بدانند جست‌وجویشان قرار است به یک پایان تلخ ختم شود. سرانجام، در یکی از کلانتری‌های سیار سنندج، خبر کشته‌شدن فرزندشان به آن‌ها داده شد. حتی در همان لحظه نیز، به‌جای پاسخ، با تهدید روبه‌رو شدند: گفته شد که به دنبال پیکر او نگردند، چرا که «از او اسلحه کشف شده است»؛ ادعایی که نزدیکان کاوه به‌صراحت رد می‌کنند. کاوه ناصری در آستانهٔ آغاز فصل تازه‌ای از زندگی‌اش بود. قرار بود به‌زودی مراسم خواستگاری‌اش برگزار شود؛ رویایی ساده و انسانی که هرگز به واقعیت نرسید. نزدیکانش می‌گویند او پیش‌تر نیز به‌دلیل ارتفاع اسپرت خودرویش از سوی نیروهای امنیتی مورد بازخواست قرار گرفته و خودرویش برای مدتی توقیف شده بود. شاید همین تجربه، همان ترس قدیمی از توقف و توقیف، در آن بامداد سرنوشت‌ساز باعث شد به مسیرش ادامه دهد؛ تصمیمی که به بهای جانش تمام شد. پس از کشته‌شدن او، فشارها بر اطرافیانش آغاز شد؛ فشاری برای سکوت، برای روایت نکردن، برای فراموش کردن اما زندگی‌ای که در ۳۵ سالگی خاموش شد، با سکوت از یاد نخواهد رفت. کاوه ناصری، نه یک نام در میان خبرها، بلکه انسانی بود با آینده‌ای نانوشته، با امیدهایی ساده، و با مسیری که ناتمام ماند.