نەمر جواد جاهدی

دستانش سال‌ها از دل فلزی سخت، ظرافت و زیبایی می‌آفریدند و هر انگشتر را با صبر، مهارت و عشق جان می‌بخشیدند. اما آنچه جواد جاهدی را از بسیاری دیگر متمایز می‌کرد، تنها هنر کم‌نظیرش نبود؛ روح آرام، منش نجیب و فروتنی او بود که در خاطر هر کسی که با او معاشرت داشت، ماندگار شده است. جواد جاهدی، ۴۸ ساله، متولد اول فروردین ۱۳۵۶، از قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین انگشترسازان و نقره‌کاران مشهد بود. مردی متأهل و پدر دو فرزند ۱۶ و ۸ ساله که خانواده‌اش او را ستون استوار خانه می‌دانستند. زندگی او در هنر خلاصه نمی‌شد. سال‌ها ورزش‌های رزمی را نیز با جدیت دنبال کرده و موفق به دریافت کمربند مشکی و دان ۳ در رشته «دای دو جوکو» شده بود. برای او، قدرت هرگز به معنای خشونت نبود؛ انضباط، فروتنی و احترام ارزش‌هایی بودند که هم در ورزش و هم در زندگی روزمره به آن‌ها پایبند ماند. همین منش باعث شده بود در میان همکاران، دوستان و آشنایان به نجابت، خوش‌اخلاقی، متانت و احترام به دیگران شناخته شود. اما شامگاه پنج‌شنبه ۱۹ دی‌ماه، زندگی این هنرمند و پدر خانواده در محدوده‌ی بلوار طبرسی مشهد به شکلی تراژیک پایان یافت. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، او در پی اصابت گلوله‌ی شلیک‌شده از سوی نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی به ناحیه‌ی شکم و سینه جان باخت. پیکر جواد جاهدی به مدت چند روز در اختیار نهادهای امنیتی باقی ماند. روزهایی پر از انتظار، بی‌خبری و پیگیری‌های فرساینده برای عزیزانش که در بهت و اندوه، چشم‌انتظار آخرین وداع با او مانده بودند. سرانجام پیکر او به خانواده تحویل داده شد و در میان تدابیر شدید امنیتی به خاک ‌سپرده شد؛ شرایطی که حتی امکان برگزاری آیینی آرام و بی‌دغدغه برای سوگواری را نیز از نزدیکانش گرفت. نقره، هنر دستان جواد جاهدی را در خود حفظ کرده است و در انگشترهایی که از او به یادگار مانده‌اند می‌درخشد، همانند نامش که در یادها جاودان خواهد ماند.