نەمر غلامرضا رمضانی

از میان کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده سوادکوه، از دل جنگل‌های هیرکانی و دامنه‌های استوار فیروزکوه، مردی برخاست که استواری کوه را در جان خود داشت؛ جاویدنام رضا رمضانی شلیمکی، مهندس و امدادگر ۴۸ ساله، اهل شهر زیرآب در شهرستان سوادکوه، استان مازندران، پدر خانواده و تکیه‌گاهی استوار برای عزیزانش بود. رضا در کنار حرفه خود، با روحیه امدادگری و کمک به مردم شناخته می‌شد؛ انسانی که نجات جان دیگران را تنها یک وظیفه نمی‌دانست، بلکه آن را بخشی از باور و مسئولیت انسانی خود می‌دید. او آموخته بود که بزرگی انسان، در ایستادن کنار دیگران و دست گرفتن از کسانی معنا پیدا می‌کند که در سخت‌ترین لحظات، به کمک نیاز دارند. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان خیزش ملی علیه جمهوری اسلامی، در شهر زیرآب، صدای گلوله در خیابان‌ها پیچید. رضا هنگام بازگشت از محل کار، با صحنه تیراندازی به شهروندان و جوانانی که بر زمین افتاده بودند، مواجه شد. در میان آن صحنه، جوانی به نام رضا فولادی، که بعدها نام او نیز در میان جاویدنام‌ها ماندگار شد، بر اثر اصابت گلوله بر زمین افتاده بود. رضا با دیدن این وضعیت، بی‌درنگ برای کمک به سوی او رفت. او با وجود خطر، برای نجات جان انسانی دیگر قدم برداشت؛ اما خود هدف گلوله قرار گرفت. نخستین گلوله به شانه‌اش اصابت کرد، ولی جراحت نتوانست اراده او را متوقف کند و او همچنان برای کمک تلاش کرد. لحظاتی بعد، گلوله‌ای دیگر به قلب او اصابت کرد و زندگی مردی را گرفت که تمام عمر خود را وقف خدمت و نجات انسان‌ها کرده بود. پیکر جاویدنام رضا رمضانی شلیمکی، پس از وداع با خانواده، در آرامگاه زیرآب، از توابع شهرستان سوادکوه، استان مازندران، به خاک سپرده شد.