نەمر عذرا بهادری نژاد

جاویدنام عذرا بهادری‌نژاد، ۳۹ ساله، دانش‌آموخته ادبیات فارسی، نویسنده داستان‌های کوتاه و مادر دو فرزند، شامگاه ۲۰ دی‌ ۱۴۰۴ در محله بعثت سبزوار جان خود را از دست داد. عذرا از میان همان مردمی بود که زندگی‌شان میان کار، مسئولیت‌های خانوادگی و نگرانی برای آینده می‌گذرد. او با ادبیات زندگی می‌کرد، داستان می‌نوشت و در کنار آن، بار زندگی و تربیت دو فرزندش را بر دوش می‌کشید. نزدیکانش می‌گویند نسبت به رنج دیگران بی‌تفاوت نبود؛ ویژگی‌ای که شاید از تجربه فقدان‌های شخصی نیز سرچشمه می‌گرفت. او پیش از این پدر و مادر خود را از دست داده بود و معنای داغ و اندوه را به‌خوبی می‌شناخت. شامگاه ۲۰ دی‌ماه، صدای فریاد و کمک‌خواهی دو جوان از کوچه به گوش رسید. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، آن دو زیر ضرب‌وشتم مأموران قرار داشتند. عذرا که شاهد ماجرا بود، برای آگاهی از آن‌چه رخ می‌داد به سمت در خانه رفت. در همان لحظات، مأموران به سوی خانه شلیک کردند و گلوله‌ای به گردن او اصابت کرد. زخمی که فرصت ادامه زندگی را از زنی گرفت که هنوز داستان‌های بسیاری برای نوشتن و آرزوهای بسیاری برای فرزندانش داشت. عذرا دو فرزند ۸ و ۱۶ ساله از خود به جا گذاشت؛ فرزندانی که از آن شب، ناگهان با فقدانی روبه‌رو شدند که هیچ کودکی برای آن آماده نیست. پس از جان‌باختن او نیز فشارها بر خانواده پایان نیافت. بنا بر گزارش‌ها، خانواده‌اش تا چهار روز اجازه دفن پیکر او را نداشتند. سرانجام مراسم خاک‌سپاری تحت محدودیت‌های امنیتی برگزار شد و خانواده تنها در فاصله کوتاه میان ساعت هشت تا هشت و نیم صبح فرصت یافتند پیکر او را به خاک بسپارند؛ وداعی کوتاه با یک مادر. از عذرا کتابی مشهور باقی نماند، اما یاد او در ذهن خانواده، دوستان و کسانی که روایت زندگی‌اش را شنیده‌اند زنده است. از او دو فرزند، چند داستان ناتمام و نام زنی بر جا ماند که در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، به جای بی‌اعتنایی، به صدای رنجی که در نزدیکی‌اش جریان داشت واکنش نشان داد. شاید تنها همین چند جمله برای زنده ماندن نام یک انسان کافی باشد.