نەمر ابوالفضل میرزایی

ابوالفضل میرزایی، ۳۳ ساله، از دیار دلیران قشقایی، از ترکان قشقاییِ تیره قره‌قلاغ، اهل روستای پل‌نو و ساکن مرودشت بود. او پدر دختری هشت‌ساله و از کارکنان شرکت گازرسانی بود که زندگی‌اش در کار، تلاش و مسئولیت‌پذیری نسبت به خانواده خلاصه می‌شد. به گفته یکی از آشنایانش، ابوالفضل هیچ فعالیت یا موضع سیاسی مشخصی نداشت و بیشتر دغدغه زندگی، خانواده و آینده فرزندش را در سر می‌پروراند. با این حال، مانند بسیاری از شهروندان، نسبت به سرنوشت کشور و حقوقی که باور داشت از مردم ایران سلب شده است، احساس مسئولیت می‌کرد. به گفته نزدیکانش، پس از فراخوان‌های منتشرشده از سوی شاهزاده رضا پهلوی، بیش از گذشته به حضور در خیابان و همراهی با معترضان علاقه‌مند شد؛ حضوری که از نگاه او تلاشی برای فریاد زدن مطالبات و خواسته‌های مردمی بود که خود را بخشی از آنان می‌دانست. اما ابوالفضل نمی‌دانست که ۱۹ دی‌ماه آخرین روزی خواهد بود که چهره دختر هشت‌ساله‌اش را می‌بیند. شامگاه آن روز، او به خیابان‌های مرودشت رفت و در میان مردمی قرار گرفت که برای بیان اعتراضات خود گرد هم آمده بودند. بنا بر روایت نزدیکانش، در جریان سرکوب اعتراضات هدف سه گلوله قرار گرفت؛ دو گلوله به پهلو و یک گلوله به پشت او اصابت کرد و در نتیجه همان جراحات جان خود را از دست داد. یکی از آشنایان خانواده می‌گوید پس از جان‌باختن ابوالفضل، نیروهای امنیتی با اعمال فشار بر خانواده تلاش کردند او را به‌عنوان نیروی بسیجی معرفی کنند. اما مادر ابوالفضل که خود سال‌ها عضو بسیج بود، این روایت را نپذیرفت و در برابر آن ایستاد. او حاضر نشد حقیقت زندگی و سرنوشت فرزندش را قربانی روایتی کند که با واقعیت سازگار نبود. به گفته آشنایان، پیکر ابوالفضل میرزایی در روستای قلعه‌سنگی و در جوار مرقد ایوب نبی به خاک سپرده شد. مراسم خاک‌سپاری او در روز ۲۱ دی‌ماه، با حضور جمعی از خانواده، دوستان و هم‌تبارانش برگزار شد. حاضران در میان اندوهی سنگین، با او وداع کردند و یاد این جوان قشقایی را گرامی داشتند. او که زندگی‌اش میان کار، عشق به خانواده و آرزوی آینده‌ای روشن‌تر گره خورده بود، اکنون تنها در خاطره دختر خردسالش و نزدیکانش زنده است.