نەمر محمدرضا زارعی بخشایش

شب هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ به خیابان رفت و پس از بازگشت به خانه، به اطرافیانش گفت که متوجه شده نیروهای سرکوب از چه نقاطی به سمت معترضان تیراندازی می‌کنند. به همین دلیل تصمیم داشت شب بعد نیز به خیابان برود تا به دیگران هشدار دهد و نگذارد افراد ناآگاهانه در مسیر تیراندازی قرار بگیرند. پیش از خروج از خانه، ویدئویی از خود ضبط کرد و گفت: «به نام ایران، به نام جاویدنامان راه وطن. من محمدرضا زارعی بخشایش، ساکن شهریار تهران، این فیلم را می‌گیرم تا بدانید عقیده راستین من چیست و غیر از این هرگونه فیلم یا اعتراف دیگری از من پخش شد بدانید که زیر اعتراف اجباری و شکنجه بودم. من هم مثل هر ایرانی دیگری که زیر یوغ جمهوری اسلامی زندگی می‌کند ناخواسته وارد مسائل حقوقی شدم. حکومت جمهوری اسلامی در تمام ابعاد زندگی برای ما تعیین تکلیف کرده و ما را زیر فشار شدید چون بردگانی بدون حق قرار داده است. حقوق انسان‌ها و همچنین خود انسان‌ها در این سرزمین به گرو سیاستمداران چپ و اسلامی گرفته شده است. در مسیر حق‌طلبی به این‌جا رسیدم تا دیگر از جمهوری اسلامی نترسم و مخالفت خود را آشکارا با مبانی حقوقی غارت‌گران مارکسیسم و اسلام‌گرایان نشان دهم و برای آزادی مام میهن مبارزه کنم. اولویت من آزادی ایران و در ادامه بازگشت به شکوه و اقتدار و اعتبار ایران است. ملتی سربلند و سرزمینی باشکوه با پادشاهی هوشیار، مهربان، پرتلاش و دلسوز. در این مسیر شاهزاده رضا پهلوی را بهترین شخص با ضمانت طلایی ۵۷ ساله خاندان پهلوی می‌دانم. پاینده ایران. جاوید شاه.» فردای آن روز، محمدرضا بار دیگر راهی خیابان شد. او به تصمیمی که شب قبل گرفته بود عمل کرد و برای حضور در کنار معترضان به خادم‌آباد شهریار رفت. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، محمدرضا زارعی بخشایش در خادم‌آباد شهریار هدف شلیک مستقیم گلوله قرار گرفت و جان خود را از دست داد. او در ۴۳ سالگی کشته شد و دو فرزند از او به یادگار ماندند.