نەمر محمدمهدی صفری علیائی

در دشت‌های پرگل میمند، آن‌جا که نسترن‌ها و محمدی‌ها کوچه‌ها را عطرآگین می‌کنند، محمدمهدی، نوجوانی هفده‌ساله، هنوز فرصت نکرده بود از نوجوانی فاصله بگیرد؛ اما برای یاری پدرش در زندگی، بار مسئولیتی را بر شانه‌هایش پذیرفته بود و به‌عنوان فرزند اول خانواده، خیلی زود یاد گرفته بود سهم خود را از زندگی با کار و تلاش به دست بیاورد. محمدمهدی صفری، فرزند سمیه و فرشید، متولد ۲۰ تیر ۱۳۸۷، اصالتاً اهل میمند علیا بود. در کنار پدرش که با جرثقیل کار می‌کرد، کمک‌کار او بود و از همان سال‌های نوجوانی، کار را بخشی از زندگی خود می‌دانست. دوستانش او را پسری سرزنده، شوخ‌طبع و خوش‌قلب توصیف می‌کنند؛ نوجوانی که مهربانی و مرامش باعث شده بود دایره بزرگی از دوستان پیرامونش شکل بگیرد. بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند، می‌گویند غیرت، معرفت و قلب مهربانش چیزی نیست که بتوان به‌آسانی فراموش کرد. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، خیابان سپاه میمند به آخرین مسیر زندگی او تبدیل شد. محمدمهدی به همراه چند نفر از دوستانش در آن‌جا حضور داشت که هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله به قفسه سینه‌اش اصابت کرد و با آسیب شدید به ریه و خون‌ریزی گسترده، فرصتی برای نجات باقی نگذاشت. یکی از دوستانش بعدها گفت شدت جراحات به اندازه‌ای بود که امکان نجات او وجود نداشت و محمدمهدی همان‌جا، کنار جدول خیابان، جان خود را از دست داد. در همان روز، دو نفر از دوستانش نیز کشته شدند. خانواده دو روز در انتظار تحویل پیکر او ماندند. سرانجام، در بیستم دی‌ماه، پیکرش با این شرط که در مراسم خاک‌سپاری هیچ شعاری داده نشود و هیچ‌گونه اعتراضی صورت نگیرد، به خانواده تحویل داده شد. محمدمهدی را در زادگاهش، میمند علیا، به خاک سپردند؛ سرزمین گل‌ها، که در آن بزرگ شده بود، به بوی پیکر نازنینش معطر شد؛ سرزمینی که مردمش او را از کودکی می‌شناختند. مراسم چهلم این عزیز، همراه با دیگر دوستانش، در میمند علیا برگزار شد. مردم غیور میمند با حضوری باشکوه، رشته‌های گل محمدی را بر مزارشان آویختند و آرامگاه یاران‌شان را گل‌باران کردند. در سوگ آنان رقصیدند و نوای هم‌پیمانی سر دادند. در روز تولدش، خانواده‌اش مراسمی در آرامگاه او برگزار کردند؛ او که اگر زنده بود تازه وارد هجده سالگی می‌شد. آقای مراد ویسی سه‌بار تکرار کرد: «هفده ساله»؛ چون این، نقض آشکار حق حیات، کرامت انسانی و آزادی است. ‌