نەمر محمد پیرمرادیان

شش روز، خانواده محمد پیرمرادیان میان بیمارستان‌ها، پزشکی قانونی و هر جایی که شاید نشانی از او باشد، سرگردان بودند. شش روزی که با هر تماس تلفن، امیدی جان می‌گرفت و چند دقیقه بعد دوباره فرو می‌ریخت. کسی نمی‌دانست مرد ۴۹ ساله‌ای که از خانه بیرون رفته، دیگر قرار نیست با پای خودش برگردد. محمد، ساکن نجف‌آباد و صاحب امتیاز نمایندگی ایساکو بود. همه او را مردی آرام و سخت‌کوش می‌شناختند؛ پدری که دنیایش در لبخند دخترش خلاصه می‌شد. شامگاه ۱۹ تیر ۱۴۰۴، در اصفهان، گلوله‌ای جنگی به پهلویش شلیک شد. اما آن‌چه خانواده پس از پیدا شدن پیکرش دیدند، تنها همان زخم نبود. آنان می‌گویند هنگام شناسایی، آثار تیر خلاص نیز بر سر او دیده می‌شد. محمد، برادر محسن پیرمرادیان، از جان‌باختگان جنگ ایران و عراق، بود و سال‌ها تنها بازمانده آن خانواده به شمار می‌رفت. همین موضوع، پس از کشته شدنش، به فصل دیگری از رنج خانواده تبدیل شد. با وجود مخالفت شدید آنان، نیروهای امنیتی پیکرش را در گلزار شهدای آرامستان نجف‌آباد به خاک سپردند و تنها به ده نفر از اعضای خانواده اجازه دادند در مراسم تشییع حضور داشته باشند؛ وداعی که حتی در آخرین لحظه نیز از خانواده دریغ شد. بعدها، همسرش دل‌تنگی را این‌گونه توصیف کرد: «لعنتی‌ترین حس دنیا دل‌تنگی است؛ نه راه رفتن می‌شناسد و نه راه برگشت. فقط جایی میان زمین و آسمان، معلق نگهت می‌دارد؛ همان‌جا که امید هنوز نمرده، اما آغوشی هم برای رسیدن نیست. من بعد از رفتنت دل‌تنگ‌ترینم... عشق ابدی‌ام.» شاید تمام آن شش روز را بتوان در همین چند کلمه خلاصه کرد؛ انتظار برای بازگشت کسی که دیگر هیچ دری را باز نخواهد کرد.