نەمر شیوا بردبارجاوید

جاویدنام علی بردبار جاوید، متولد ۱۳۶۶، ۳۸ ساله و پدرِ شیوای ۱۸ ساله بود؛ دختری که تنها بیست‌سال با پدر قهرمانش تفاوت سنی داشت. شیوا، متولد ۱۳۸۶، دانشجوی معماری در مشهد بود. این پدر و دختر، شانه‌به‌شانه در اعتراضات دی‌ماه و انقلاب ملی ایرانیان که در پی فراخوان رضا پهلوی به‌صورت گسترده در سراسر ایران شکل گرفت، در شهر مشهد به جمعیت میلیونی هم‌شهریان خود پیوستند. علی در شامگاه ۱۸ دی، در حالی‌ که کنار شیوا در خیابان هفت‌تیر مشهد فریاد اعتراض و آزادی‌خواهی و عدالت‌طلبی در برابر ضحاک زمانه سر داده بود، از ناحیه گردن مورد اصابت مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت، بر زمین افتاد و در برابر دیدگان بی‌گناه و ناباور دخترش جان باخت. شیوای ۱۸ ساله، در حالی‌ که خود را چون سپری بر پیکر پدر انداخته بود، مورد حمله وحشیانه نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و ربوده شد. پیکر بی‌جان او پس از ده روز، با آثار جراحات سنگین و صورتی پانسمان‌شده به خانواده تحویل داده شد و تاریخ رسمی مرگ این قهرمان، بر اثر ضربه مغزی، ۱۹ دی‌ماه ثبت شد. این دو قهرمان وطن، همان‌گونه که در کنار هم صدای اعتراض دو نسل در خیابان‌های ایران بودند، به دست مزدوران جمهوری اسلامی کشته شدند و پیکرهای پاک‌شان نیز در کنار هم در بهشت رضای مشهد، به خاک ایران بزرگ سپرده شد. پدر و دختری که داستان دلاوری‌شان در حافظه‌ی تاریخی یک ملت، همچون نام زیبایشان جاوید شد؛ و روسیاهی و ننگش تا ابد بر پیشانی حکومت وحشی جمهوری اسلامی، برای کشتن این جان‌های عزیز باقی می‌ماند. کُشتن دو جان از یک خانه، کاشتن دوصد نفرت است و آن‌که نفرت کاشت، بی‌شک انتقام برداشت خواهد کرد.