نەمر جمشید مومنی ثانی رشخوار

جمشید مومنی‌ثانی، متولد ۱۳۶۵، شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در خیابان سلسبیل تهران هدف گلوله جنگی قرار گرفت. دو گلوله به ناحیه شکم و پهلوی او اصابت کرد و پس از عبور از ریه، جانش را گرفت. خانواده‌اش پس از ساعت‌ها جست‌وجو، پیکر او را در پزشکی قانونی کهریزک پیدا کردند؛ پیکری که آثار اصابت دو گلوله بر آن دیده می‌شد. براساس اطلاعات و ویدیوهای منتشرشده، پیکر جمشید در پزشکی قانونی کهریزک، در برابر چشمان خانواده‌اش شکافته شد و گلوله‌های باقی‌مانده در بدن او، پیش از صدور جواز دفن خارج شدند. در یکی از ویدیوها، خواهر جمشید با گریه و التماس از کارکنان می‌خواهد پیکر برادرش را «پاره‌پاره» نکنند، اما درخواستش پذیرفته نمی‌شود. همچنین نوار شناسایی پیکر را به او می‌دهند تا خود دور پای برادرش ببندد. این تصاویر پس از انتشار، به‌طور گسترده در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شدند. به گفته منابع آگاه، خارج کردن گلوله‌ها با هدف از بین بردن شواهد مربوط به نوع سلاح و عاملان تیراندازی انجام شده است. این منابع می‌گویند باقی ماندن گلوله‌ها در بدن می‌توانست اطلاعاتی درباره نوع مهمات و منشأ شلیک در اختیار کارشناسان قرار دهد. خانواده جمشید برای تحویل گرفتن پیکر او با مطالبه یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان روبه‌رو شدند. پس از آن‌که اعلام کردند توان پرداخت این مبلغ را ندارند، تحت فشار قرار گرفتند تا جمشید را به‌عنوان «شهید» معرفی کنند و پیکرش با پرچم جمهوری اسلامی به خاک سپرده شود. همچنین از اعضای خانواده تعهد گرفته شد که درباره نحوه کشته شدن او اطلاع‌رسانی نکنند. روایت جمشید مومنی‌ثانی تنها روایت کشته شدن او نیست؛ بلکه روایتی از آن چیزی است که پس از مرگش نیز بر خانواده‌اش گذشت. ویدیوهای منتشرشده از پزشکی قانونی کهریزک، بخشی از این روایت را ثبت کرده‌اند؛ تصاویری که رنج خانواده را در واپسین لحظات وداع با عزیزشان به تصویر می‌کشند.