نەمر حسن شمائلی

شیراز، همانند بسیاری از شهرهای ایران، در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه صحنه‌ای از همبستگی و شجاعت آفرید. مردمانی از اقشار گوناگون، زن و مرد، پیر و جوان، به خیابان‌ها آمدند تا خواسته‌هایی را فریاد بزنند که دستیابی به آن‌ها حق طبیعی و انسانی هر شهروندی است. خیابان‌های شهر شعر و فرهنگ، این‌بار نه میزبان جشن و سرور، که شاهد فریادهای مردمی بود که آینده‌ای بهتر، زندگی‌ای شایسته‌تر و آزادی را طلب می‌کردند. اما حاکمیت به‌جای شنیدن صدای مردم، راه سرکوب را برگزید. نیروهای امنیتی و نظامی با خشونتی گسترده به معترضان یورش بردند و خیابان‌های شیراز را به صحنهٔ تعقیب، بازداشت و تیراندازی تبدیل کردند. در میان آن جمعیت، مردی ۵۴ ساله به نام حسن شمائلی نیز حضور داشت؛ مردی از دیار شیراز که همچون هزاران شهروند دیگر برای بیان خواسته‌ها و اعتراض به شرایط موجود به خیابان آمده بود. او نه سلاحی در دست داشت و نه خطری برای کسی به شمار می‌رفت؛ تنها یکی از مردمانی بود که می‌خواست صدایش شنیده شود. روز ۱۹ دی‌ماه، در اوج سرکوب اعتراضات، حسن شمائلی بر اثر شلیک مستقیم گلوله هدف قرار گرفت و جان خود را از دست داد. گلوله‌ای که زندگیِ او را پایان داد، خانواده‌ای را در سوگ نشاند و نام دیگری را به فهرست بلند جاویدنامان شیراز افزود.