نەمر فرزانه توکلی

فرزانه توکلی، مادری ۴۰ ساله، آرایشگر، سرپرست خانوار و اهل اراک که در اسلامشهر سکونت داشت و مادر دو فرزند، یک دختر ۱۷ ساله و یک پسر ۲۱ ساله بود. او در شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، حدود ساعت ۹ شب، در جریان فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در محله‌ی خانی‌آباد تهران حضور داشت. در این هنگام، فرزانه در حالی که در میان جمعیت مانند باقی مردم حضور داشت، به دست جمهوری اسلامی و عواملش کشته شد و از پشت سر هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی نیروهای امنیتی قرار گرفت و بلافاصله پس از اصابت گلوله جان سپرد. پس از این واقعه، نهادهای امنیتی خانواده‌ی فرزانه توکلی را تحت فشارهای شدید و مداوم قرار دادند تا وی را به عنوان «بسیجی» یا «شهید حکومتی» معرفی کنند و سناریوی کشته‌شدنش به دست معترضان را پیش ببرند؛ اما خانواده‌اش با شجاعت در برابر این خواسته‌ها مقاومت کرده و تن به دروغ ندادند. مأموران امنیتی تحویل پیکرش را مشروط به دریافت «پول تیر» و اخذ تعهد کتبی مبنی بر عدم برگزاری مراسم در داخل شهر کردند. همچنین حکومت اجازه‌ی دفن پیکر فرزانه را در شهر اراک نداد و مأموران هشدار دادند که مراسم باید در سکوت کامل برگزار شود، در غیر این صورت اقدام به نبش قبر و ربودن پیکر خواهند کرد. در نهایت، پیکر پاک فرزانه توکلی کیلومترها دورتر از شهر اراک، به روستای ابراهیم‌آباد منتقل و در آن‌جا به خاک سپرده شد. با وجود جو سنگین امنیتی و تهدیدها، بستگان، حاضرین و خانواده در مراسم خاکسپاری‌اش شرکت کرده و با سر دادن شعارهایی مانند «مرگ بر دیکتاتور» پیکرش را تشییع کردند. رسانه‌ها نیز با انطباق آگهی ترحیم و انتشار ویدیوهای ارسالی از مزار او در روستای ابراهیم‌آباد، هویت و جزئیات جان‌باختن این زن جوان و سرپرست خانوار را راستی‌آزمایی و تأیید کردند و نام فرزانه توکلی به‌عنوان یکی از نمادهای خیزش مردمی و مقاومت خانواده‌های دادخواه به ثبت رسید.