نەمر سیدابوالفضل کلالی

سید ابوالفضل کلالی، مردی ۴۰ ساله از مشهد و پدر سه دختر بود. سال‌ها در حرفه‌ی ترکیب‌رنگ اتومبیل کار می‌کرد و به گفته‌ی نزدیکانش، مردی مهربان و دلسوز بود. او در کنار کار و زندگی خانوادگی، در فعالیت‌های خیریه نیز حضور داشت و از خانواده‌هایی حمایت می‌کرد. گفته شده بود چند خانواده تحت پوشش او در «محبان‌الرضا» بودند و در «آبشار عاطفه‌ها» نیز از چند کودک حمایت می‌کرد. روز هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، مغازه‌ی ترکیب‌رنگ او نیز در میان آشوب‌های آن روز در معرض آتش‌زدن قرار گرفته بود. ابوالفضل تا حدود ساعت هشت شب در مغازه ماند و مراقب آن بود. پس از بستن مغازه، پیاده به سمت خانه راه افتاد. در راه، با همسرش تماس گرفت و گفت: «همه شلوغی رو رد کردم، نگران نباشین، چند دقیقه دیگه می‌رسم.» اما چند دقیقه بعد، ارتباط با او قطع شد. به گفته‌ی خانواده، همان زمان از پشت سر به سوی ابوالفضل شلیک شد. همسرش هرچه با تلفن تماس گرفت، پاسخی دریافت نکرد و دیگر آنتنی وجود نداشت. خانواده تمام شب را به دنبال او گشتند؛ جست‌وجویی که تا صبح ادامه پیدا کرد و سرانجام پیکر او را در بهشت رضوان پیدا کردند. بنا بر روایت خانواده، ابوالفضل بر اثر اصابت گلوله به قفسه‌ی سینه جان باخته بود. منابع منتشرشده نیز زمان و مکان کشته‌شدن او را در شامگاه ۱۸ دی‌ماه در محدوده‌ی فلکه‌ی معراج و بلوار توس مشهد و علت مرگ را اصابت گلوله عنوان کرده‌اند. روزهای بعد، خانواده درگیر روند تحویل پیکر و خاک‌سپاری بودند. به گفته‌ی آنان، بعدتر، افرادی که درباره‌ی فعالیت‌های ابوالفضل تحقیق کرده بودند، به خانواده اعلام کردند که او در «آبشار عاطفه‌ها» و «محبان‌الرضا» فعالیت‌های خیرخواهانه داشته و پس از بررسی این سوابق، او را «شهید» اعلام کردند. ابوالفضل در زندگی خانوادگی نیز پدر سه دختر بود؛ مردی که بخش بزرگی از روزهایش را در مغازه و برای تأمین زندگی خانواده می‌گذراند و بخشی دیگر را صرف کمک به کسانی می‌کرد که شاید حتی نامشان برای دیگران شناخته‌شده نبود. آن شب، قرار بود بعد از بستن مغازه، راه خانه را در پیش بگیرد و چند دقیقه بعد به خانواده‌اش برسد. خودش هم در آخرین تماس همین را گفته بود: «چند دقیقه دیگه می‌رسم.» اما آن چند دقیقه، برای خانواده‌اش به شبی طولانی تبدیل شد؛ شبی که تا پیدا شدن پیکرش در بهشت رضوان ادامه یافت.