نەمر پارسا مصلحی‌فرد

یکی از دوستان نزدیکش، پارسا را فردی آرام، ساکت و درون‌گرا توصیف می‌کند که «همه‌چیز را در خود می‌ریزد». به گفته‌ی او، مهم‌ترین هدف پارسا در زندگی رسیدن به آزادی است؛ تا جایی که در بیوگرافی شبکه‌های اجتماعی خود نوشته بود: «برده‌ی آزادی». او رویای این را در سر می‌پرواند که پس از آزادی ایران، به عنوان آهنگ‌سازی موفق در عرصه‌ی موسیقی فعالیت کند و در ایران آزاد، ساز بنوازد. پارسا باور دارد هیچ انسانی نباید نیازمند باشد و می‌گوید اگر پول زیادی داشته باشد، آن را به این افراد می‌بخشد، چون بزرگ‌ترین آرزوی او این است که هیچ‌کس با فقر زندگی نکند. پارسا در عمل نیز در مسیر کمک به دیگران قدم برمی‌دارد؛ او تاکنون برای زندانیان در سه دوره مختلف کتاب جمع‌آوری کرده است. حتی در شرایطی که خود نیز گاه به کمک نیاز دارد، از کمک به دیگران دست نمی‌کشد. پارسا همیشه منافع ملی را بر منافع شخصی‌اش ترجیح می‌دهد و به گفته‌ی دوستش، «نخواست شرافت خود را بفروشد و همیشه شریف ماند». او به گربه‌ها علاقه زیادی دارد و هر ماه برای گربه‌های خیابانی غذا تهیه می‌کند و به پارک لاله می‌برد. به تاریخ ایران و گذشتگان‌ علاقه‌مند است، مستندهای تاریخی می‌‌بیند و آرشیوی از روزنامه اطلاعات از گذشته تا امروز جمع‌آوری کرده است؛ تاریخی که برای او پناهی امن محسوب می‌شود. اهل مطالعه است و به ادبیات کلاسیک ایرانی علاقه دارد؛ از حافظ، عراقی و جهان ملک‌خاتون تا فرخی یزدی، سایه و رهی معیری. در موسیقی نیز بیش‌تر آثار محمدرضا شجریان، بنان و فرهاد مهراد را دنبال می‌کند و به قطعاتی چون «فلک»، «کاروان»، «یک شب مهتاب» و «ای شادی آزادی» (که خود نیز آن را تنظیم کرده است) علاقه دارد. او به‌شدت دادخواه کشته‌شدگان جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» است، به‌ویژه نیکا شاکرمی و سارینا اسماعیل‌زاده؛ و اعتقاد دارد باید کاری کرد که چنین اتفاقاتی هرگز تکرار نشود. خودش می‌گفت: «یکی از مهم‌ترین معیارهایم برای شروع و تداوم یک دوستی، سلیقه موسیقی طرف مقابل است؛ بی‌شک من و سارینا رفیق‌های خوبی می‌شدیم.» به گفته دوستش، پارسا اهل گفت‌وگو است نه تقابل؛ چه در روابط شخصی و چه در مسائل اجتماعی و سیاسی، تلاش می‌کند مسائل را با حرف زدن حل کند، نه حذف کردن. در واقع برای او گرایش سیاسی افراد اهمیتی ندارد و با همه، فارغ از راست یا چپ بودن، گفت‌وگو می‌کند. با این حال، «دورویی و وسط‌بازی» خط قرمز او است. او را می‌توان در سه کلمه توصیف کرد: آزادی، همان‌طور که خود می‌گوید «برده‌ی آزادی» است؛ آفتاب‌گردان، چون دوست دارد مانند آفتاب‌گردان همیشه رو به نور باشد و به تاریکی پشت کند؛ و شرافت، که به گفته نزدیکانش، برجسته‌ترین ویژگی او است. دوست پارسا مصلحی‌فرد درباره‌ی آن‌چه باعث شد او را برای دوستی امن و شایسته‌ی احترام ببیند، می‌گوید: «در ابتدا شرافت اوست. پیش از این هم گفتم او شریف و اهل کمک به دیگران است. پارسا انسانی است که درد دیگران را درد خودش می‌داند و بی‌تفاوت نیست. حیوانات و گل‌ها را دوست دارد. اهل ادبیات و خلق کردن است و کارهایی که می‌سازد، از دل دغدغه می‌آید.» با گذشت روزها از بازداشت او، همچنان اطلاعات دقیقی از وضعیتش در دست نیست. به‌روزرسانی وضعیت زندانی؛ پارسا مصلحی‌فرد در تاریخ ۵ فروردین ۱۴۰۵ با تودیع وثیقه آزاد شد.