نەمر بیژن ابراهیمی توی

بیژن ابراهیمی، مردی ۳۱ ساله از روستای «توی» اسفراین، زندگی‌اش را با دستان خودش ساخته بود. در کارگاه کوچک پرورش قارچ، ساعت‌های طولانی کار می‌کرد؛ کاری که از بیرون شاید ساده به نظر برسد، اما نیازمند صبر، دقت و زحمتی بی‌وقفه است. او با همان کار سخت، زندگی مستقلی برای همسر و دو فرزند خردسالش فراهم کرده بود و امید داشت آینده‌ای آرام‌تر برای خانواده‌اش بسازد. مهربانی و مسئولیت‌پذیری، بیش از هر چیز، او را در میان اطرافیانش شناسانده بود. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در چهارراه ساعت اسفراین، بیژن ابراهیمی هدف شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی نیروهای سپاه پاسداران قرار گرفت. گلوله‌ها به پا و پهلوی او اصابت کردند و شدت جراحات، جانش را گرفت. مردی که هر روز برای ساختن زندگی تلاش می‌کرد، در ۳۱ سالگی جان خود را در راه آزادی ایران از دست داد. با رفتن او، تنها یک زندگی خاموش نشد؛ چراغ خانه‌ای کم‌نورتر شد که ستونش دیگر بازنگشت. دو کودک خردسال، پدری را از دست دادند که روزهایش را میان ردیف‌های قارچ و دغدغه نان و آینده خانواده می‌گذراند. کارگاهی که با زحمت بسیار برپا شده بود، پس از نبود او به یادگاری خاموش از تلاش‌های ناتمامش تبدیل شد. پس از جان‌باختن، پیکر بیژن ابراهیمی با فشار و محدودیت‌های شدید امنیتی به خانواده‌اش تحویل داده شد. نهادهای امنیتی تلاش کردند با اعمال محدودیت و جلوگیری از اطلاع‌رسانی، مراسم خاک‌سپاری را در سکوت برگزار کنند. با این همه، خانواده او را در فضایی امنیتی و تحت نظارت نیروهای حکومتی، در آرامستان روستای «توی» اسفراین به خاک سپردند؛ جایی که اکنون آرامگاه مردی است که زندگی‌اش را با کار، استقلال و امید ساخته بود و نامش در کنار دیگر جاویدنامان راه آزادی ایران ماندگار شد.