نەمر آرمین سلطانمحمدی

آرمین سلطان‌محمدی تنها نوزده سال داشت؛ جوانی که خیلی زودتر از هم‌سن‌وسالانش وارد بازار کار شد. روزهایش میان تعمیرگاه‌های مکانیکی و بعدتر روی داربست‌های نقاشی ساختمان می‌گذشت؛ با دست‌هایی که به‌جای تجربه‌های معمول نوجوانی، به کار و ساختن خو گرفته بودند. زندگی را آرام و بی‌ادعا پیش می‌برد، اما دلش با سرنوشت میهنش گره خورده بود. در روزهایی که فراخوان حضور مردم در خیابان‌ها منتشر شده بود، آرمین نیز تصمیمش را گرفته بود. یکی از آخرین استوری‌هایی که از او به یادگار مانده، امروز معنایی تلخ و پیشگویانه یافته است: «این پنج‌شنبه جمعه قراره بریم با رفقا شهرو قدم بزنیم. اگه یه درصد رفتم و برنگشتم، تو به‌جای من در جشن‌های پیش رو شادی کن.» جمله‌ای که آن زمان شاید تنها نشانی از احتمال خطر به نظر می‌رسید، اما ساعاتی بعد به وصیت نانوشته جوانی تبدیل شد که هرگز به خانه بازنگشت. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، آرمین در محدوده فلکه سوم تهرانپارس در میان معترضان حضور داشت. حوالی ساعت یازده شب ارتباطش با خانواده قطع شد و دیگر خبری از او نبود. سه ساعت بعد، در حوالی دو بامداد، تماس کوتاهی از بیمارستان همه امیدها را فروریخت؛ خبر دادند که گلوله‌ای جنگی به سرش اصابت کرده و جانش را گرفته است. نوجوانی که با آرزوی آینده‌ای آزاد به خیابان رفته بود، همان شب جان خود را در راه آزادی ایران فدا کرد. اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ از گسترده‌ترین خیزش‌های مردمی سال‌های اخیر بود؛ روزهایی که هزاران نفر در شهرهای مختلف ایران به خیابان آمدند و حکومت با سرکوبی کم‌سابقه به استقبال آنان رفت. در آن میان، آرمین سلطان‌محمدی نیز به یکی از جوانانی بدل شد که زندگی کوتاهش در همان خیابان‌ها به پایان رسید. پیکر آرمین در قطعه ۳۳۷ آرامستان بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد؛ اما یاد او در کنار آخرین جمله‌ای که از خود به جا گذاشت، همچنان زنده است؛ جوانی که از دوستانش خواست اگر بازنگشت، به‌جای او در جشن آزادی شادی کنند؛ آرزویی که به یادگار ماند و نامش را در حافظه جمعی ایران ثبت کرد.