نەمر محمدامین سلامی

محمدامین سلامی، چهل ساله، جوانی کرمانشاهی و فارغ‌التحصیل رشته تربیت بدنی بود. مردی پرتلاش که زندگی‌اش را میان کار، ورزش، دوستان و خانواده ساخته بود. او در محله‌ی برق صاحب فروشگاهی بود و توانایی بالایی در ارتباط با مشتریان و فروش داشت. نزدیکانش او را با مهربانی، بخشندگی، دست‌ودلبازی و شوخ‌طبعی به یاد می‌آورند؛ کسی که حضورش می‌توانست فضای جمع را عوض کند و در روزهای سخت، همراه دوستان و نزدیکانش بماند. ورزش، بازی‌های کامپیوتری و وقت گذراندن با خواهرزاده و برادرزاده‌هایش، بخشی از زندگی روزمره‌ی او بود. آرزویش داشتن یک زندگی شاد، آرام و همراه با رفاه مالی بود؛ آینده‌ای که برای ساختنش تلاش می‌کرد. شب ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، امین و یکی از نزدیکانش در محله‌ی برق، در میان اعتراضات حضور داشتند. در جریان درگیری‌ها، ابتدا گاز اشک‌آور و مواد دودزا شلیک شد و در پی آن، صدای گلوله در خیابان پیچید. در همان آشوب، بر اثر شلیک گاز اشک‌آور، امین و همراهش به‌طور اتفاقی از یکدیگر جدا شدند. لحظاتی بعد، در محدوده‌ی میان کوچه‌ی دوم و سوم برق، از روبه‌رو به سمت امین شلیک شد و گلوله به بدن او اصابت کرد. بنا بر روایت نزدیکانش، گلوله‌ی سربی که از فاصله‌ی نزدیک با سلاح کلاشینکف به شکمش شلیک شده بود، از ستون فقراتش خارج شده بود. مردم او را به بیمارستان طالقانی منتقل کردند. نزدیکانش تا حدود ساعت یک بامداد در جست‌وجوی او بودند تا سرانجام امین را در بیمارستان پیدا کردند. بنا بر روایت خانواده، در آن ساعات، کادر درمان و مسئولان بیمارستان با خانواده‌ی مجروحان و جان‌باختگان رفتار مناسبی داشتند و تمام تلاش خود را برای رسیدگی به آنان انجام دادند. امین هم مانند دیگر معترضان نه حامل سلاح بود و نه خسارتی به اماکن عمومی وارد کرده بود. با این حال، همان شب هدف گلوله قرار گرفت و زندگی مردی که برای آینده‌اش برنامه داشت، در میانه‌ی خیابان متوقف شد. خانواده برای تحویل پیکر ناچار به طی کردن مراحل قضایی شدند. محمدامین، ۲۲ دی‌ماه در قبرستان بریموند کرمانشاه، به خاک سپرده شد. مراسم ابتدایی بدون ایجاد مشکل برگزار شد؛ اما برای مراسم چهلم، با توجه به امکان حضور گسترده‌ی دوستان و همشهریان، خانواده تحت فشار قرار گرفت و در نهایت مراسم را در ابعادی کوچک‌تر برگزار کردند. در میان تصاویر مراسم خاک‌سپاری، رقص سوگ خواهر محمدامین بر مزار برادرش دیده شد؛ آیینی آمیخته با اندوه که فقدان را نه با کلمات، که با حرکت و تنِ سوگوار به تصویر می‌کشید. در آن لحظه، سوگ یک خواهر برای برادری که دیگر بازنمی‌گشت، در برابر چشم حاضران شکل گرفت. پس از کشته‌شدن محمدامین، حکومت او را «شهید» معرفی کرد؛ عنوانی که خانواده‌اش آن را نپذیرفتند. برای آنان، امین پیش از هر عنوانی، همان مرد مهربان و خنده‌رویی بود که در روزهای سخت کنار دیگران می‌ایستاد، دست‌ودلباز بود، برای نزدیکانش شادی می‌آورد و برای ساختن یک زندگی آرام تلاش می‌کرد.