نەمر یلدا زارع

روایت یلدا زارع، روایت دختری هفده‌ساله است؛ نوجوانی که بر اساس روایت‌های منتشرشده در میان شهروندان و منابع غیررسمی، پس از اصابت شوکر به ناحیه گردن، دچار ایست قلبی شد و جان خود را از دست داد. تا این لحظه، اطلاعات رسمی و مستندات عمومی درباره این پرونده بسیار محدود است و نام او در گزارش‌های گسترده رسانه‌ای یا اسناد رسمی کمتر دیده می‌شود. با این حال، همین کمبود اطلاعات نیز بخشی از الگوی نگران‌کننده‌ای است که در بسیاری از پرونده‌های مربوط به جان‌باختگان نوجوان در ایران دیده شده؛ جایی که روایت خانواده‌ها، شاهدان محلی و حافظه جمعی، پیش از ثبت رسمی حقیقت شکل می‌گیرد. بر پایه اطلاعات موجود، یلدا زارع: ۱۷ ساله، اهل ورامین، و قربانی واقعه‌ای بوده که در آن، استفاده از شوکر علیه او مطرح شده است. در روایت‌های شفاهی گفته می‌شود شوکر به گردن او اصابت کرده و اندکی بعد دچار ایست قلبی شده است. تاکنون هیچ توضیح شفاف، گزارش پزشکی مستقل یا پاسخ رسمی درباره این ادعا منتشر نشده است. از نگاه حقوق بشری، این پرونده ــ حتی با اطلاعات محدود ــ اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا موضوع استفاده از زور علیه یک کودک را مطرح می‌کند. بر اساس کنوانسیون حقوق کودک، همه افراد زیر ۱۸ سال کودک محسوب می‌شوند و حکومت‌ها موظف‌اند در برخورد با کودکان، اصل حفاظت حداکثری از جان و سلامت آنان را رعایت کنند. استفاده از ابزارهای الکتریکی مانند شوکر علیه یک نوجوان، به‌ویژه در ناحیه حساسی چون گردن، می‌تواند نمونه‌ای از استفاده خطرناک و نامتناسب از زور تلقی شود؛ اقدامی که نیازمند تحقیق فوری، مستقل و شفاف است. گزارش‌های حقوق بشری پیشین نیز بارها به استفاده از شوکر و خشونت فیزیکی علیه بازداشت‌شدگان و معترضان در ایران اشاره کرده‌اند؛ از جمله گزارش‌هایی درباره ضرب‌‌و‌شتم زندانیان در زندان قرچک ورامین. در پرونده یلدا زارع، آن‌چه بیش از همه نگران‌کننده است، سکوت و نبود شفافیت است: نبود گزارش رسمی کالبدشکافی، نبود دسترسی آزاد به شاهدان، و نبود پاسخگویی درباره نحوه برخورد با یک دختر ۱۷ ساله. در معیارهای بین‌المللی حقوق بشر، هر مرگ مشکوکِ مرتبط با نیروهای امنیتی یا ابزارهای کنترلی، به‌ویژه هنگامی که قربانی کودک باشد، باید زیر نظر هیئتی مستقل و بی‌طرف بررسی شود. انجام‌نشدن چنین تحقیقی، خطر مصونیت عاملان خشونت و فراموش‌شدن قربانی را افزایش می‌دهد. نام یلدا زارع، حتی با اطلاعات اندک باقی‌مانده از او، در حافظه دادخواهی به‌عنوان دختری نوجوان ثبت می‌شود که روایت مرگش، پرسش‌هایی جدی درباره امنیت کودکان، حدود استفاده از زور، و حق حیات در ایران بر جای گذاشته است. پی‌نوشت: تاریخ ذکرشده نیز نامشخص می‌باشد.