نەمر رضا بلندین قلعه جوقی

او تازه زندگی مشترکش را آغاز کرده بود؛ جوانی در ابتدای راه زندگی، با آرزوهایی که هنوز فرصت شکل‌گرفتن کامل پیدا نکرده بودند. رضا در روز ۱۹ دی‌ماه، در پی فراخوان شاهزاده برای حضور مردم در خیابان‌ها، به جمع معترضان در مشهد پیوست. او در خیابان امامت مشهد، در جریان اعتراضات مردمی، هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان خود را از دست داد. روایت‌ها می‌گویند رضا سلاحی نداشت و تنها برای اعتراض به خیابان آمده بود؛ مانند بسیاری از جوانانی که در آن روزها خواهان شنیده‌شدن صدایشان بودند. بر اساس اصول شناخته‌شده حقوق بشر و قوانین بین‌المللی، استفاده از سلاح جنگی علیه شهروندان غیرمسلح، به‌ویژه در تجمعات اعتراضی، ممنوع و غیرقابل توجیه است. «اصل تناسب» و «اصل ضرورت» در قوانین مربوط به استفاده از زور تصریح می‌کنند که نیروهای مسلح و امنیتی تنها در شرایطی بسیار محدود و برای جلوگیری از خطر جدی جانی می‌توانند از سلاح گرم استفاده کنند؛ نه علیه معترضی که با دست خالی در خیابان حضور دارد. قتل معترضان غیرمسلح، صرف‌نظر از گرایش سیاسی یا نوع اعتراض، نقض حق بنیادین حیات است؛ حقی که در اسناد بین‌المللی از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی به رسمیت شناخته شده است. رضا بلندین نه در میدان جنگ، بلکه در خیابان‌های شهر خودش کشته شد؛ جوانی که می‌توانست سال‌ها زندگی کند، ورزش کند، کار کند و در کنار خانواده‌اش بماند. نام او امروز در کنار نام بسیاری از جان‌باختگان اعتراضات ثبت شده؛ کسانی که خانواده‌هایشان هنوز در جست‌وجوی حقیقت، عدالت و پاسخ به یک سؤال ساده‌اند: چرا یک انسان بی‌سلاح باید با گلوله جنگی کشته شود؟