نەمر حسام خسروی چاله سیاهی

حسام خسروی چاله‌سیاهی، ۳۹ ساله و از تبار لرهای ایران، اهل روستای چاله‌سیاه شاهین‌شهر در استان اصفهان بود. سفیدی موهای حسام نشانه‌ی گذر سال‌ها و پیری نبود؛ بخشی از چهره‌ای بود که او را از دیگران متمایز می‌کرد. گویی از دل روایتی کهن آمده بود؛ مردی با موهای سپید، مژه‌های سپید و صورتی که بی‌اختیار یادآور زال شاهنامه بود. همین شباهت باعث شده بود بسیاری او را «زال» صدا بزنند. او به آلبینیسم مبتلا بود؛ عارضه‌ای که علاوه بر رنگ متفاوت پوست و مو، بینایی‌اش را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داده بود. چشمانش جهان را تارتر از دیگران می‌دید، اما این محدودیت، مانع حضورش در جامعه و ارتباط با مردم نشد. حسام در مغازه‌ی کوچکش به فروش ابزار مشغول بود و زندگی ساده‌ای داشت. هنوز ازدواج نکرده بود، اما مانند هر انسان دیگری، برای ادامه‌ی زندگی و آینده‌ی خود خواسته‌ها و دغدغه‌هایی داشت. آزادی بیان و امکان ابراز عقیده از جمله موضوعاتی بود که برای او اهمیت داشت. او عاشق فوتبال بود و تیم استقلال را با تمام وجود دوست داشت؛ دنبال کردن بازی‌های تیم محبوبش یکی از دل‌خوشی‌های همیشگی او بود. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در شاهین‌شهر، حسام در میان جمعیت حضور داشت. پس از شلیک گاز اشک‌آور، به دلیل ضعف شدید بینایی مسیر خود را گم کرد و ناخواسته به سمت نیروهای امنیتی رفت. در همان لحظات، گلوله‌ها به کتف و سرش اصابت کردند و حسام در ۳۹ سالگی جان باخت. در چهلمین روز جان‌باختن حسام خسروی چاله‌سیاهی، مردم بر مزار او گرد آمدند تا یادش را گرامی بدارند. حاضران با سر دادن شعار «نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم» نام او را فریاد زدند.