نەمر حمیدرضا فیروزمکان

او مردی متأهل، آگاه و سرشار از مهر بود؛ انسانی شریف که در بستر عشق به تاریخ، فرهنگ و هویت کهن ایران پرورش یافته بود. حمیدرضا روزگارش را در تهران می‌گذراند، اما ریشه‌های خانوادگی‌اش به شهرستان آباده در استان فارس می‌رسید. زندگی‌اش را با مسئولیت، عشق به خانواده و دلبستگی به میهن معنا می‌کرد و باور داشت که هویت و سربلندی ایران، بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت هر ایرانی است. برای حمیدرضا، ایران تنها نام یک سرزمین نبود؛ روایت تاریخی بود که خود را وامدار آن می‌دانست. دلبستگی‌اش به فرهنگ، پیشینه و هویت این سرزمین، در نگاه و باورهایش حضوری پررنگ داشت و عشق به میهن را نه در شعار، بلکه در شیوه‌ی زیستن و مسئولیتی که در برابر دیگران احساس می‌کرد، معنا می‌کرد. شاید همین باور بود که در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، او را بی‌درنگ به سوی نجات زندگی انسانی دیگر کشاند. در شب ۱۸ دی‌ماه، او در خیابان اندرزگوی تهران، حوالی مسجد مفتخر حضور داشت؛ شبی که در برابر انتخابی دشوار، بی‌درنگ جانب انسانیت را گرفت. هنگامی که دید دختری جوان هدف شلیک نیروهای سرکوب قرار گرفته و بر زمین افتاده است، بی‌هیچ تردید برای کمک به سوی او شتافت. حمیدرضا دختر مجروح را در آغوش گرفت تا به او کمک کند، اما در همان لحظه، از پشت، هدف شلیک مستقیم به گردن قرار گرفت و جان خود را از دست داد؛ در حالی که آخرین اقدامش، تلاش برای نجات جانِ انسانی دیگر بود. پیکرش پس از آن به دیار اجدادی‌اش منتقل شد و به‌واسطه‌ی ریشه‌های خانوادگی‌اش، در آرامستان روستای فیروزی از توابع آباده به خاک سپرده شد. مراسم بدرقه و یادبود او نیز بازتابی از همان فضایی بود که حمیدرضا در آن بالیده بود؛ فضایی آکنده از عشق به ایران، احترام به تاریخ و پاسداشت هویت ملی. همان‌گونه که زندگی حمیدرضا با عشق به ایران معنا می‌یافت، واپسین لحظه‌ی زندگی‌اش نیز با همان عشق رقم خورد. او جانِ خود را در راهِ یاری به هم‌میهنش از دست داد و نامش برای همیشه در کنارِ شجاعت، غیرت و آزادگی خواهد درخشید.