نەمر دیار بورچهریق

دیار پورچهریق، فرزند علی، در روستای پَتَویر از توابع سلماس به دنیا آمد. ریشه‌هایش به روستای چهریق در دل آذربایجان غربی برمی‌گشت؛ جایی که زندگی با سختی‌های کوهستان و زمین‌های خشک درهم‌تنیده است. او ۳۲ ساله بود، مجرد، و مانند بسیاری از جوانان این منطقه، بار تأمین معاش خانواده را بر دوش می‌کشید. زندگی در روستا آسان نبود. دیار برای کمک به خانواده، راهی تهران شد. چند ماه پیش از آن روز تلخ، با زحمت فراوان یک خودرو خریده بود و به عنوان رانندهٔ اسنپ کار می‌کرد. روزها در خیابان‌های شلوغ تهران مسافر جابه‌جا می‌کرد و شب‌ها، چون توان پرداخت اجارهٔ یک اتاق را نداشت، در همان ماشین می‌خوابید. با وجود درآمد اندکش، هر ماه بخشی از آن را برای خانواده‌اش در سلماس می‌فرستاد. زندگی‌اش سخت بود، اما امیدش را از دست نداده بود؛ باور داشت که با کار و تلاش، آینده‌ای بهتر خواهد ساخت. در جریان اعتراضات مردمی دی‌ماه ۱۴۰۴ (انقلاب ملی شیر و خورشید)، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، دیار در محلهٔ پونک تهران حضور داشت؛ هم‌زمان با اوج‌گیری اعتراضات مردمی. او نیز مانند هزاران جوان دیگر، در میان جمعیت ایستاده بود. ناگهان شلیک مستقیم نیروهای امنیتی آغاز شد. گلوله‌ای به دیار اصابت کرد. به شدت مجروح شد، به کما رفت و پس از سه روز مبارزه در بیمارستان، ۲۱ دی‌ماه، جان خود را از دست داد. خانواده‌اش روزها در بی‌خبری و اضطراب گذراندند. برای تحویل پیکر او ناچار به پرداخت ۸۰۰ میلیون تومان شدند. سرانجام پیکر دیار به سلماس بازگردانده شد و در خاک زادگاهش آرام گرفت. دیار، جوانی کارگر و ساده از کردستان ایران، که برای نان به پایتخت آمده بود، در میان فریادهای آزادی جان باخت. او اکنون نمادی است از هزاران جوانی که با رؤیای زندگی بهتر به خیابان‌ها آمدند، اما با گلوله روبه‌رو شدند. سرگذشت او کوتاه اما پرمعنا بود: از روستای پَتَویر تا خیابان‌های تهران، از تلاش برای معیشت تا ایستادن در اعتراض، و از آن‌جا تا مرگی که نامش را ماندگار کرد.