نەمر حمدالله سلیمیان ناغانی

حمدالله سلیمیان ناغانی در اصفهان زندگی می‌کرد و مهندس نفت بود. ۳۳ سال داشت؛ جوانی که مسیر زندگی‌اش را با تحصیل ساخته بود و در میان اطرافیان، به هوش و توانایی‌هایش شناخته می‌شد. سه مدرک کارشناسی گرفت و یکی از آن‌ها مهندسی نفت بود؛ مسیری که نشان می‌داد درس خواندن برای او فقط یک مرحله از زندگی نبود، بخشی از شخصیت و آینده‌ای بود که برای خودش ساخته بود. کسانی که او را می‌شناختند از حمدالله به‌عنوان مردی مهربان، مسئولیت‌پذیر و باغیرت یاد می‌کنند. اما شاید دقیق‌ترین تصویر از تفاوت او با دیگران، به سال‌های کودکی‌اش برگردد. حمدالله پدرش را در کودکی از دست داد و همراه هفت خواهر و برادر دیگرش، در خانواده‌ای بزرگ شد که مادر، بار زندگی را به دوش می‌کشید. زنی زحمتکش و فهمیده که هشت فرزندش را در سال‌های دشوار، بدون حضور پدر، بزرگ کرد. در خانواده، از همان کودکی متوجه تفاوت حمدالله شده بودند. پدرش، آن‌طور که نزدیکان نقل می‌کنند، وقتی حمدالله هنوز کوچک بود، به فامیل می‌گفت: «این با بقیه بچه‌هام فرق داره.» بعدها، مسیر تحصیل و زندگی او تا حدی همین تفاوت را نشان داد؛ سه مدرک کارشناسی و تخصص در مهندسی نفت، برای جوانی که از کودکی با نبودن پدر بزرگ شده بود. روز جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در اصفهان، زندگی حمدالله در چند لحظه متوقف شد. آن‌طور که خانواده روایت کرده‌اند، او در محدوده هشت‌بهشت هدف شلیک قرار گرفت و گلوله به سینه‌اش اصابت کرد. حمدالله، مهندس نفت ۳۳ ساله، در جریان اعتراضات جان باخت. از جزئیات روند تحویل پیکر او اطلاعات کاملی در دست نیست. آن‌چه نزدیکان درباره روزهای پس از مرگش روایت می‌کنند، اما بخش دیگری از این ماجراست. خانواده تحت فشار بودند و تصمیم‌هایی بود که در شرایطی دشوار ناچار به پذیرفتن آن شدند. گفته شده بود پیکر باید در مکانی دور از محل زندگی دفن شود و خانواده تحت فشار قرار داشتند. مراسم خاک‌سپاری در ناغان۶۷، زادگاه حمدالله، برگزار شد؛ مراسمی بدون نماز میت، بدون حضور آخوند و بدون شعارهای «مرگ بر» و مراسم رسمی. حتی خانواده نمی‌خواستند مردم برای او «فاتحه» بخوانند. درخواست‌شان ساده بود: اگر کسی آمد، فقط بگوید «روحش شاد». گویی در این مراسم، به‌جای آن‌که آیین‌های رسمی درباره مرگ او تصمیم بگیرند، خانواده تلاش کردند آن‌چه را خودشان می‌خواستند برای حمدالله باقی بماند، حفظ کنند؛ نام او، زندگی‌ای که ساخته بود و مادری که سال‌ها پیش، پس از مرگ همسرش، هشت فرزند را به تنهایی بزرگ کرده بود. حمدالله سلیمیان ناغانی، مهندس نفتی بود که کودکی‌اش با فقدان پدر گذشت، جوانی‌اش با درس و تلاش شکل گرفت و زندگی‌اش در اصفهان، در ۳۳سالگی، با شلیک گلوله پایان یافت. آن‌‌چه از او باقی مانده، مجموعه‌ای از جزئیات روشن و قابل لمس است: سه مدرک دانشگاهی، حرفه‌ای که برایش سال‌ها تلاش کرده بود، مادری که هشت فرزند را بزرگ کرد، و جمله‌ای از پدری که سال‌ها پیش از رفتن حمدالله، تفاوت او را دیده بود.