نەمر وحید تراب زاده توبکانلو

وحید تراب‌زاده، متولد سال ۱۳۷۲، جوشکاری زحمت‌کش و پدر دختری خردسال بود. او در محلهٔ نه‌درهٔ مشهد زندگی می‌کرد و مانند بسیاری از مردان طبقهٔ کارگر، روزهایش را با تلاش برای تأمین زندگیِ خانواده و ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندش می‌گذراند. کسانی که او را می‌شناختند، از مردی آرام، مسئولیت‌پذیر و خانواده‌دوست یاد می‌کنند که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش آسایش همسر و کودک خردسالش بود. زندگی وحید از همان کودکی با دشواری همراه شد. او در شش‌ماهگی پدرش را از دست داد و تحت سرپرستی و تلاش‌های مادرش بزرگ شد. سال‌ها بعد، خود به پدری تبدیل شد که می‌کوشید دخترش هرگز رنج‌هایی را که او در کودکی تجربه کرده بود، از سر نگذراند. در روزهای اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، وحید نیز مانند هزاران شهروند دیگر به خیابان آمد. روایت‌های منتشرشده نشان می‌دهد که او در حوالی میدان محراب و مسیر چهارراه صیاد در مشهد هدف نیروهای حکومتی قرار گرفت. براساس گزارش‌ها، شامگاه ۱۹ دی‌ماه، گلوله‌های شلیک‌شده از سوی نیروهای سرکوبگر به بدن او اصابت کرد. برخی منابع از شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی و برخی دیگر از اصابت گستردهٔ ساچمه به ناحیهٔ سینه، قلب و صورت او سخن گفته‌اند. جراحات واردشده چنان شدید بود که این پدر ۳۲ ساله جان خود را از دست داد. پس از کشته شدن وحید، فشارها بر خانوادهٔ او نیز ادامه یافت. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، از خانواده خواسته شد تعهد دهند که علت مرگ او را خودکشی اعلام کنند؛ روایتی که با شهادت شاهدان و گزارش‌های موجود در تضاد قرار داشت. مرگ وحید تراب‌زاده تنها پایان زندگیِ یک شهروند معترض نبود؛ دختری خردسال را از آغوش پدر محروم کرد و خانواده‌ای را در سوگی عمیق فرو برد. کودکی که سال‌های آیندهٔ زندگی‌اش را بدون حضور پدری سپری خواهد کرد که همهٔ تلاشش را برای ساختن آیندهٔ او به کار گرفته بود. نام وحید تراب‌زاده در حافظهٔ خانواده، دوستان و بسیاری از کسانی که روایت زندگی و مرگش را شنیده‌اند، به‌عنوان پدری زحمت‌کش و انسانی که در روزهای پرالتهاب اعتراضات جان خود را از دست داد، باقی مانده است؛ مردی که آرزو داشت آینده‌ای روشن برای دخترش بسازد، اما خود هرگز فرصت دیدن آن آینده را پیدا نکرد.