نەمر سعید میرزائی شیرکوهی

من سعید میرزایی شیرکوهی هستم؛ اهل گیلان، از روستای شیرکوه. نامم با رشت و شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ گره خورد؛ شبی که پس از آن دیگر به خانه بازنگشتم. آن روزها، روزهای فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و خیزشی بود که انقلاب شیروخورشید نام گرفت. در جریان سرکوب مردم در رشت، با شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی کشته شدم. پس از آن شب، مدتی خبری از من نبود. در شرحی که از روزهای بی‌خبری‌ام منتشر شده، فردی به تلفن همراهم پاسخ داده و گفته بود بازداشت شده‌ام، اما محل نگهداری‌ام را اعلام نکرده بود. این پاسخ، خبری از زنده‌بودنم به همراه نداشت و سرنوشت آخرین ساعت‌های زندگی‌ام را روشن نمی‌کرد. چند روز بعد، جست‌وجو به باغ رضوان رشت رسید. در همان روایت آمده است که پیکرم را میان پیکرهای نگهداری‌شده در یک کانتینر شناسایی کردند و گلوله از پشت به سرم اصابت کرده بود. جزئیات زمان تیراندازی و فاصله آن تا پیدا‌شدن پیکرم هنوز به‌طور مستقل روشن نشده است. تحویل پیکرم نیز با فشار و محدودیت همراه بود؛ فشار برای نسبت‌دادن هویتی حکومتی به من و محدودکردن اطلاع‌رسانی و برگزاری مراسم. پیکرم را شبانه به شیرکوه بردند و همان شب به خاک سپردند. چهلمم در روستای شیرکوه برگزار شد. مردم بر مزارم جمع شدند و «ای ایران» خواندند. مراسم با فشار و تهدید نیروهای امنیتی برای جلوگیری از شعار دادن همراه بود. در بازنشر ویدئوی مراسم، مادرم کنار مزارم نامم را صدا می‌زد و می‌گفت: «سعید جان، تو چقدر قهرمان بودی.» از زندگی‌ام، هنوز جزئیات بسیاری در روایت‌های عمومی ثبت نشده است. آنچه باقی مانده، نام و تصویر من است، مزارم در شیرکوه و صدای مادرم که در میان سوگ، پسرش را صدا می‌زند.