نەمر علیرضا رئیسی

علیرضا رئیسی، جوانی اهل اصفهان بود که بر اساس روایت‌های مختلف ۲۱ یا ۲۲ سال داشت. او پس از اعتراضات دی ۱۴۰۴ اصفهان بازداشت شد؛ اعتراضاتی که به گفتهٔ گزارش‌ها رامین، یکی از نزدیکانش، در جریان آن با گلوله کشته شد. علیرضا یکی از ۱۲ متهم پروندهٔ «میدان علیخانی» شد؛ پرونده‌ای که در آن حکومت معترضان را به کشتن چهار مأمور پلیس در ۱۸ دی متهم کرد و آن‌ها را به «محاربه» و عضویت در «گروه باغی» محکوم کرد. نهادهای حقوق بشری می‌گویند اعترافات این پرونده زیر شکنجه گرفته شد. تلویزیون حکومتی در بهمن‌ماه اعترافات متهمان را با چهره‌های شطرنجی پخش کرد و دیوان عالی کشور در تیرماه احکام اعدام را تأیید کرد. علیرضا در آخرین تماس تلفنی‌اش، در حالی که پدرش پشت خط بود، گفت از هر نظر به او افتخار می‌کند و قول داد مراقب رامین باشد. خانواده‌اش را برای آخرین ملاقات به زندان دستگرد اصفهان فراخواندند و او سحرگاه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ همراه با هم‌پرونده‌اش علیرضا سپاهی در همان زندان اعدام شد. به خانواده اجازه ندادند او را در زادگاهشان به خاک بسپارند. ماموران امنیتی پدرش را با چشم‌بند به محل دفن بردند و به گفتهٔ یک منبع نزدیک به خانواده، آن‌ها هنوز نمی‌دانند او دقیقاً کجا دفن شده است؛ برخی گزارش‌ها از دفن او در نطنز خبر داده‌اند.