نەمر محمدحسن اشرفی

دکتر محمدحسن اشرفی، متولد اول آذر ۱۳۶۸، از فریدن و ساکن اصفهان بود؛ مردی که سال‌های زندگی‌اش را میان عددها، پژوهش و خانواده تقسیم کرده بود. او دکترای ریاضی از دانشگاه صنعتی اصفهان داشت، عضو بنیاد ملی نخبگان بود و به‌عنوان پژوهشگر فعالیت می‌کرد. مسیر علمی‌اش تا جایی پیش رفت که از چند دانشگاه معتبر انگلستان پذیرش گرفت اما ماندن در کنار خانواده، تصمیمی بود که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. برای محمدحسن، موفقیت تنها در عنوان‌های دانشگاهی خلاصه نمی‌شد. خانواده‌اش او را پیش از هر چیز با مهربانی، مسئولیت‌پذیری و دلسوزی‌اش به یاد می‌آورند؛ پسر ارشد خانواده‌ای که برای دیگران تکیه‌گاه بود و حضورش در خانه، معنای آرامش داشت. در کنار کار علمی، ورزش را هم دنبال می‌کرد و فوتبال یکی از علاقه‌های همیشگی‌اش بود. ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، شبی که قرار بود برای خانواده اشرفی با جشن تولد چهار سالگی پسر کوچک محمدحسن به پایان برسد، به شبی فراموش‌نشدنی تبدیل شد. پس از پایان مراسم، محمدحسن از خانه بیرون رفت. در کوچه محل زندگی‌اش در خیابان آل‌محمد اصفهان، گلوله‌ای به او اصابت کرد؛ شلیکی که نزدیکانش می‌گویند از پشت به قلب او نشست. از آشنایانش در همان لحظه شاهد زخمی شدن او بودند و با تمام توان تلاش کردند او را به بیمارستان برسانند، اما دیگر فرصتی باقی نمانده بود. آن شب، در راهروهای بیمارستان، خانواده‌ای با واقعیتی روبه‌رو شد که هیچ آمادگی‌ای برای پذیرفتنش نداشت. شش ماه از آن لحظه گذشته است، اما برای نزدیکان محمدحسن، نبودن او به مرور عادی نشده؛ جای خالی‌اش در خانه، در میان گفت‌وگوهای روزمره و در نگاه پسر چهار ساله‌اش همچنان حضور دارد. پیکر محمدحسن حدود یک هفته بعد با دشواری به خانواده تحویل داده شد و در آرامستان باغ رضوان اصفهان، به خاک سپرده شد. خانواده‌اش می‌گویند حتی برای سنگ مزار او نیز محدودیت‌هایی ایجاد شد؛ از جمله مخالفت با درج واژه «جاویدنام» و نقش بستن نماد گل لاله بر مزارش. اما شاید سنگین‌ترین بخش این فقدان، برای کودکی چهار ساله باشد که هنوز معنای رفتن پدر را کامل نمی‌فهمد. پسر محمدحسن در جمع کمتر از پدر حرف می‌زند؛ انگار غیبت او را در سکوت خودش نگه داشته است. اما وقتی تنها می‌شود، کنار عکس پدر می‌نشیند و آرام با او حرف می‌زند؛ گفت‌وگویی میان کودکی که هنوز منتظر بازگشت پدر است و تصویری که تنها نشانی از حضور او باقی مانده. محمدحسن اشرفی، پژوهشگر ریاضی، پدری جوان بود که زندگی‌اش میان کلاس درس، خانواده و رؤیاهایی که برای آینده داشت جریان داشت؛ اما شامگاه ۱۹ دی‌ماه، این مسیر در خیابانی در اصفهان متوقف شد. آن‌چه از او برای نزدیکانش باقی مانده، نه تنها کارنامه علمی‌اش، بلکه خاطره مردی است که در خانه، برای همسر و فرزندش و برای خانواده‌اش، حضورش معنای بزرگی داشت.