نەمر حمیدرضا رحیمی باباشیخ علی

حمیدرضا رحیمی، پسوند خانوادگی‌اش یادگار سرزمینی بود که نیاکانش سال‌ها در آن زیسته بودند؛ باباشیخ‌علی، شهری کوچک در شهرستان لنجان اصفهان، جایی که زاینده‌رود از کنار آن می‌گذرد و زندگی مردمش از دیرباز با کشاورزی، همدلی و سادگی گره خورده است. وقتی به دنیا آمد، نامش را حمیدرضا گذاشتند؛ پسری مهربان، خوش‌قلب و دوست‌داشتنی. در دوران سربازی مسئول پخش غذا میان سربازان بود. آن‌قدر با محبت، فروتن و خوش‌برخورد بود که همه دوستش داشتند و نامش میان هم‌خدمتی‌هایش بر سر زبان‌ها بود. حمیدرضا مردی ورزشکار و تنومند بود و به‌تازگی، شیرینی پدر شدن را با تولد دخترش تجربه کرده بود. او انسانی شریف بود و حاضر نبود به هر قیمتی پولی به دست بیاورد. برای تأمین زندگی خانواده‌اش کارگری می‌کرد و نان بازوی خودش را بر سر سفره می‌آورد؛ نانی که بوی حلال بودن و شرافت می‌داد. اما شرافت او تنها به زندگی شخصی‌اش محدود نشد. وقتی فراخوان‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه در میان مردم دست‌به‌دست می‌شد و همه از آن سخن می‌گفتند، او نیز تصمیم گرفت سهم خود را برای آینده وطنش ادا کند. در آن دو شب، مانند هزاران ایرانی دیگر، به خیابان آمد و در کنار مردم اصفهان، دوشادوش آنان ایستاد. در همان لحظات پرالتهاب، گلوله‌ای جنگی به پایش اصابت کرد. شدت خون‌ریزی به اندازه‌ای بود که دیگر امکان نجاتش وجود نداشت و سرانجام بر اثر از دست دادن خون فراوان، جان خود را از دست داد. اما رنج خانواده حمیدرضا با جاویدنام شدن او پایان نیافت. آن‌ها یک هفته تمام در جست‌وجوی عزیزشان بودند. در روزهایی که اینترنت و ارتباطات قطع شده بود و هیچ خبری به خانواده‌ها نمی‌رسید، پیدا کردن او کاری جان‌فرسا و طاقت‌فرسا بود. سرانجام پس از یک هفته، پیکر حمیدرضا را پیدا کردند؛ اما حتی پس از آن نیز آرامش نصیب‌شان نشد. برای تحویل پیکر، از خانواده خواسته شد که مراسم را در سکوت کامل، بدون اطلاع‌رسانی و تنها با حضور نزدیک‌ترین اعضای خانواده برگزار کنند. حتی در مراسم خاک‌سپاری، سوم و هفتم نیز حضور مأموران امنیتی، یادآور فشار و محدودیت‌هایی بود که بر این خانواده داغ‌دار تحمیل می‌شد. حمیدرضا جان خود را در راه آزادی و شرافت فدا کرد. همان‌گونه که در تمام زندگی‌اش کوشید انسانی پاک‌دست، شریف و باوجدان باشد، در واپسین لحظه نیز با انتخابش نشان داد که روحی بزرگ و قلبی آزاده دارد. یاد و نام جاویدنام حمیدرضا رحیمی تا ابد در خاطره مردم ایران زنده خواهد ماند.